Philip De Bie

En delegatie van het Kampenhoutse gemeentebestuur wachtte de avontuurlijke vader en echtgenoot, Stef is getrouwd en heeft twee kinderen, op bij zijn aankomst op Zaventem. Gisteren maakte de klimmer tijd voor de familie, hoewel de deur van zijn woonst platgelopen werd door cameraploegen allerhande.

Eind maart verliet Stef België met het plan de Everest te beklimmen langs de noordkant, langs de moeilijkste route. Een jaar voorbereiding ging de expeditie vooraf. Vorige week was het zover, bij een eerste 'summit-poging' haalde de drie Belgen de top. Stef als eerste.

'Een uniek moment', zegt Stef. 'Vooral omdat we er met drie Belgen stonden. Voor mij is iedere top wel een emotioneel moment. Ik heb een kwartier zitten wenen. Maar als je dan een half uur later Björn ziet bovenkomen en een uur later Stein, dan was het plaatje compleet', vertelt Stef. 'Ik ben een jaar intensief bezig geweest, zowel met de logistieke voorbereiding, de route en natuurlijk het fysieke. Dan volgt de klim. Men zegt soms dat je je geluk afdwingt. De weervensters kunnen ze redelijk voorspellen tot op een dag na. Het geluk was in dit geval aan onze zijde.'

Geen hoogteziekte

'Van hoogteziekte heb ik niet echt last gehad. Telkens we een kamp hoger gingen, had ik wel hoofdpijn 'snachts. Maar de ideale regel is dan om te zakken, te recupereren en dan de volgende stap omhoog te zetten. Zo hebben we dat kunnen overbruggen. Tijdens de laatste dagen hang je aan de zuurstof en dat helpt je vooruit.'

Veerle Vanhoof, Stefs echtgenote, en de kinderen Freek (5) en Dorien (7) wachtten thuis op nieuws van de papa: 'Ze waren goed voorbereid. De kinderen moesten wekelijks een opdrachtje uitvoeren. Die hingen in de keuken. Ze hadden ook een aftelkalender zodat ze wisten wanneer de papa ging thuiskomen. De oudste sliep niet zo goed de laatste nachten omdat ze wist dat ik naar de top aan het klimmen was. Ze zijn blij dat papa terug is.'

Zo'n beklimming is nooit zonder gevaar. 'Het is een berekend risico. Je moet afwegen wat het waard is en je moet weten wanneer je moet terugkeren. Bij mij is er één knop: als ik tijdens het klimmen aan vrouw en kinderen moet denken, keer ik terug. Dat heb ik in het verleden al tweemaal gehad, op de Everest niet. Voor mezelf vond ik het gewoon een prachtige ervaring. Maar gezien de belangstelling hier in België, blijkt het toch speciaal. Dat is nu stilaan tot iedereen aan het doordringen.'