22/08/2008
'Oostende is de rock 'n' rollste der badsteden'Tom Barman kiest tien komedies voor Filmfestival Oostende 2008
Tom Barman is de Master van Filmfestival Oostende 2008. Als aanvulling op het programma koos hij tien films die hem deden lachen. 'Dat verliep moeizamer dan verwacht. Humor veroudert snel.' Lennie Stinissen, foto Peter Maenhoudt
'Ik ben verzot op films en zot van Oostende, dus het was niet moeilijk om me warm te krijgen voor dit filmfestival', vertelt Tom Barman, nog maar net terug van een tournee met dEUS door Portugal en Frankrijk.
'Ik herinner me films over Marvin Gaye die op de dijk van Oostende rondloopt. Stefan Zweig woonde hier, plus nog tal van andere beroemdheden. Oostende is de rock 'n' rollste der badsteden, door haar rijke culturele verleden. Ik hou ook van de ruwe pracht, van haar vergane glorie, van de thermen, de jachthaven: het heeft allemaal iets heel filmisch. Ik kan het niet goed uitleggen, maar voor mij klopt er iets aan de combinatie 'film' en 'Oostende'. In mijn fantasie is dit festival één van de oudste van Europa. Zo evident als Wimbledon en tennis, Dranouter en folk, Moerbeke en motorcross. Maar dan met het voordeel dat het gloednieuw is.'
Hoe heb je jouw tien komedies geselecteerd?
Tom Barman: 'Ik heb al vaak een lijstje van mijn favoriete films mogen samenstellen, maar ik wilde dat lijstje niet blijven reproduceren. Net toen ik hiervoor gevraagd werd, zei Sean Penn in de krant dat komedies ondervertegenwoordigd zijn op filmfestivals. Ik moest hem gelijk geven en ben op zoek gegaan naar films die me hebben doen lachen. Dat was moeilijker dan verwacht, maar ik hoop dat mijn luchtig lijstje toch een aanvulling is op het sowieso al sterke programma. Het gaat van absurde, donkere humor in C'est arrivé près de chez vous tot feel good-movies uit de jaren negentig. Ik ben niet te verlegen om toe te geven dat ik ook hou van grappige blockbusters met een happy end.'
Waarom was het moeilijk om er tien goeie te vinden?
'Had ik een dramaselectie gemaakt, dan hadden er zeker films uit de jaren veertig en vijftig bijgezeten. Maar ik ben geboren in 1972. Ik merk dat ik teruggrijp naar films uit mijn jeugd: de jaren zeventig, tachtig en negentig. De films van daarvoor vind ik gewoon niet grappig. Een klassieker als Some like it hot uit 1959 is mooi om naar te kijken, maar het doet me niet lachen. Ik denk dat humor snel veroudert.'
Volg je de nieuwste filmreleases op?
'Niet echt, ik ben niet de man die films omcirkelt in de programmabrochure of hele dagen in de cinemazaal zit. Bovendien heb ik dit jaar in de studio gezeten en zijn we gaan toeren met dEUS. Hier op het Filmfestival Oostende wil ik mijn schade wat inhalen. Le Silence de Lorna, Gomorra en Waltz with Bashir wil ik zeker zien. Op de tourbus zag ik deze week Catch me if you can, erg goed trouwens. Daarvoor zag ik We own the night, toch alweer een film uit december 2007. Dus nee, ik ben nogal lui in het opvolgen van de laatste nieuwe filmreleases. Net zoals ik lui ben in het opvolgen van de laatste nieuwe muziekreleases.'
Ga je vaak naar andere filmfestivals?
'Met Any way the wind blows heb ik het geluk gehad om veel festivals te mogen bezoeken, van Nieuw-Zeeland tot Vancouver. Ik heb ook vijf jaar als dj gedraaid op het filmfestival van Rotterdam. En in de jury van het filmfestival van Gent heb ik ook eens gezeteld. Als sinds mijn jeugd zit ik in dit wereldje. Ik projecteerde films, scheurde kaartjes aan de ingang en stond achter de bar van cinema Cartoons in Antwerpen. Ik hou ook van de mensen die je op filmfestivals ontmoet: regisseurs, acteurs, actrices en directeurs van filmfestivals. Ze raden je films aan, vertellen wat ze hebben meegemaakt. Ik luister graag naar hun verhalen en haal er ideeën uit: voor mijn muziek, videoclips en films.'
|