GENT - 'Anne Martens zegt soms dat ze haar vader Wilfried amper gezien heeft voor haar tiende verjaardag', zegt Lien Braeckevelt. 'Ik doe ook aan politiek, maar als ik dat hoor, dan denk ik: dat is nu ook weer niet de bedoeling...' Lien is een van de kersverse 'mama's van de gemeenteraad' anno 2009, die we samen brachten voor een Goed Gesprek.
Als er in Gent een tekort is in de kinderopvang, dan is dat alvast voor een klein deel de schuld van de gemeenteraad. Lien Braeckevelt (SP.A) heeft een dochtertje Janne, van 1,5 jaar. Het zoontje van Meryem Kaçar (Groen!), Altan, is nu 1 jaar. En Sofie Bracke (Open VLD) is sinds drie maanden de trotse moeder van Fien. Zij is ook de enige van het drietal die moederschapsverlof heeft genomen en die zich heeft laten vervangen in de gemeenteraad. Vanaf volgende week komt ze echter terug op het politieke toneel.
Sofie Bracke: 'Ik heb niet te lang getwijfeld om die drie maanden moederschapsverlof te nemen. Er komen nog drukke tijden, ik zal Fien nog vaak genoeg moeten achterlaten en me daar schuldig over moeten voelen. Bovendien wilde ik borstvoedingsverlof nemen, en om dat zoals Lien al na een paar weken in het stadhuis te doen, tussen de commissievergaderingen door... Dat zag ik niet zitten.'
Lien en Meryem namen nochtans geen moederschapsverlof...
Meryem Kaçar: En eerlijk: ik heb daar spijt van. Ik was wat misleid. Altan is mijn tweede, en bij mijn eerste zoontje Emre was ik al na een maand opnieuw aan het werk gegaan. Dat lukte, maar een tweede kind is toch echt wel iets anders, heb ik moeten ondervinden. Ik geef nu nog altijd borstvoeding en dat is toch echt wel uitputtend.
Lien Braeckevelt: Bij mij was het dan weer typisch een geval van onderschatting van wat zo'n eerste kind allemaal teweegbrengt in je leven. Ik dacht: ik ben nog maar pas verkozen als gemeenteraadslid, ik ga me nu niet laten vervangen. Maar toen ze me drie dagen na de bevalling opbelden om naar de gemeenteraad te komen omdat er een paar afwezigen waren in de meerderheid, moest ik toch wel even slikken... Gelukkig heeft Vera Dua van Groen! toen gedepanneerd en ben ik uiteindelijk thuis bij Janne kunnen blijven.
Sofie: Maar je bent wel snel teruggekomen. En je zag er toen zo moe uit...
Lien: Ja, ik heb nog borstvoeding gegeven in de zaal van het schepencollege. Pampers ververst op de vergadertafel van de schepenen... Soms was het wel leuk. Met Janne die het 52ste gemeenteraadslid werd genoemd. Maar als er nog een kindje bij komt, zal ik me toch laten vervangen.
Hoe valt het mee om 's avonds zo vaak van huis te zijn?
Lien: Nu is dat nog geen probleem. Janne moet toch op tijd gaan slapen en de gemeenteraadscommissies beginnen om 19 uur. Maar ik ben wel van commissie veranderd. Vroeger deed ik er vier op een rij en om je kindje vier avonden na elkaar te moeten achterlaten, is emotioneel toch wel moeilijk.
Sofie: Ja, ik zat in hetzelfde geval en heb ook al een commissie geruild, preventief. Nu, zelfs dan heb ik eens uitgerekend dat ik bijna alle avonden weg zal zijn, op twee of drie na per maand.
Meryem: En het blijft een ongelofelijk georganiseer. Je moet je ouders inschakelen, je schoonouders... Jammer genoeg had Emre, mijn oudste zoontje, het er heel moeilijk mee dat ik zo vaak weg moest. Hij begon dan echt te kokhalzen en over te geven. Mama, ik ben ziek, klaagde hij. Om me toch maar thuis te houden. Op den duur zijn mijn man en ik echt in codetaal beginnen te praten als het over die gemeenteraadsvergaderingen ging. En intussen is het beter. Hij is wat ouder, drie jaar. En ik heb hem al eens meegenomen naar de gemeenteraadszaal. Nu hij weet waar zijn mama is, heeft hij het er minder moeilijk mee.
Sofie: Ik denk dat het allemaal wel zal meevallen zolang alles goed gaat. Maar wat als Fien ziek is en het is gemeenteraad? Dan zal ik het toch wel moeilijk hebben om haar achter te laten. Stefaan Noreilde in onze fractie is ook een jonge papa, zijn kindje lag een tijdje geleden in het ziekenhuis en toch moest hij die avond naar de gemeenteraad komen. Hij was daar óók ziek van...
Lien: Als dat gebeurt, dan blijf ik bij Janne. Dan mag iedereen op zijn kop gaan staan. En als de groenen dan moeilijk doen omdat de meerderheid niet in aantal is...
Meryem: Maar in dat soort omstandigheden zullen wij heus niet moeilijk doen. Daar heeft iedereen begrip voor.
Sofie: Bij Stefaan lag het toch anders. Maar da's de maatschappij. Van een mama wordt zoiets veel meer aanvaard dan van een papa.
Hebben jullie nooit overwogen om te stoppen met politiek, omdat de combinatie zo zwaar is?
Sofie: Als gemeenteraadslid moet je sowieso gemotiveerd zijn, en als jonge mama zelfs driedubbel. Maar je werkt ook aan een betere stad, en dat doe je voor je kinderen. Dus in die zin is het misschien zelfs een stimulans om door te gaan. En al ben ik graag mama, ik wil ook meer zijn dan mama alleen. Al kan ik me wel voorstellen dat ik een van de komende maanden eens uit mijn krammen zal schieten als er op een avond oeverloos wordt geleuterd: Heb ik hiervoor mijn huilende kleine achtergelaten?
Lien: Neen, ik wist waar ik aan begon. We hadden afgesproken: na de gemeenteraadsverkiezingen begin ik aan kinderen. En twee dagen voor ik uiteindelijk de eed aflegde, wist ik dat ik zwanger was. Ik denk dat het omgekeerd moeilijker is: eens je mama bent, begin je volgens mij niet meer aan de politiek. Nu, ik steek niet weg dat het zwaar is. Maar alle avonden thuis in mijn zetel zitten is ook niks voor mij.
Meryem: Bij ons lag het iets anders. Altan was... euh... niet echt gepland. Wat niet wegneemt dat we heel blij zijn met hem, maar het is allemaal wel ingewikkeld geworden. Ik heb ook in de Senaat gezeteld. Da's dag en nacht verschil. Ik vind nu nog veel meer dan vroeger dat gemeenteraadsleden in grote steden als Gent een eigen statuut moeten krijgen. Dan kunnen we overdag vergaderen en houden we 's avonds tijd over. Voor ons gezin, maar ook om wat vaker onder de mensen te komen, want dat is óók belangrijk voor politici.
Er is ook al veel veranderd. Vroeger was politiek iets voor nachtelijke vergadertijgers. Nu hebben we geprobeerd om toch iets gezinsvriendelijker te werken. Da's toch ook door de vrouwelijke inbreng. We beginnen bijvoorbeeld de gemeenteraadscommissies nu pas om 19 uur, in plaats van vroeger een half uur vroeger. Da's maar 30 minuten, maar het zijn wel die dertig minuten die het mogelijk maken om nog even thuis langs te gaan en de kinderen nog eens te zien.
Lien: Sinds Janne geboren is, ga ik minder naar al die partijbijeenkomsten die je in het weekend hebt. Ik moet al zo vaak in de week een babysit inschakelen, in het weekend wil ik dat niet meer...
De politiek is lang een mannenbastion geweest. Hebben jullie als vrouwen daar een andere kijk binnen gebracht? En heeft het moederschap jullie politieke inzichten veranderd?
(hilariteit) Lien: Als je bekijkt wie er de voorbije jaren is tussengekomen over het gebrek aan kinderopvang, dan zijn we hier alle drie samen, denk ik...
Sofie: ...al zou ik dat ook hebben gedaan als ik nu niet toevallig zwanger was geweest. Als jonge vrouw is dat hoedanook een thema dat je bezighoudt. Al wil ik ook de mannen hier verdedigen. Er zijn ook jonge papa's in de gemeenteraad. Die hebben daar ook oog voor. Open VLD heeft het imago een machopartij te zijn, maar in onze fractie gaat dat niet meer op.
Meryem: Toch denk ik dat je als moeder soms op een andere manier over de dingen gaat denken. Kijk, ik ben bij Groen! en zaken als milieu en luchtkwaliteit hebben me altijd beziggehouden. Maar als je met je kindje in een buggy langs een drukke straat rijdt, tussen de uitlaatgassen, dan voel je dat toch... des te scherper, vind ik. Daar haal je als politica ook inspiratie uit.