De gouvernante van prinses Astrids kinderen klapt uit de biecht

Het leven van een prinsenpaar lijkt soms erg makkelijk. Voor alles hebben ze personeel: om te koken, om te poetsen, om de tuin in orde te houden, om de kinderen op te voeden. Maar die kinderen zijn beter af in een gewoon gezin, vindt Els Vandewijngaerden (36). Zij was in 1995 een jaar lang gouvernante bij de kinderen van prinses Astrid. Ze werd aangenomen als extra steun bij de geboorte van Luisa Maria. Samen met een andere gouvernante stond ze in voor de vier prinselijke kinderen. 'We vervingen in feite met ons tweeën hun moeder en hun vader', zegt Els. 'We bleven daar slapen, we moesten altijd beschikbaar zijn.'

Door de vele verplichtingen had het prinsenpaar weinig tijd voor de kinderen. 'Toen Luisa Maria tien dagen oud was, moest prinses Astrid al op officieel bezoek naar Amerika. De baby bleef bij ons. Borstvoeding heeft ze slechts enkele dagen gekregen. Het was echt de bedoeling dat wij de kinderen opvoedden. Astrid was het zelf zo gewoon, maar voor mij was het toch even slikken. Als je kind je eerste fruitpapje eet of zijn eerste stapjes zet, is dat toch iets speciaals.'

Luisa Maria kende Els beter dan haar eigen moeder. 'Het gebeurde dat ze begon te wenen als haar moeder haar vastpakte. Ze kende haar moeder niet echt. Prinses Astrid raakte dan een beetje in paniek, omdat ze niet wist hoe ze ermee moest omgaan. Als ze een nachtmerrie hadden, dan kwamen ze 's nachts bij ons aan de deur. Astrid zou het niet geapprecieerd hebben als ze bij haar kwamen wenen.'

Astrid zelf vond nochtans dat ze heel begaan was met haar kinderen. 'Zij vond dat normaal. Maar in vergelijking met een doorsnee moeder bekommerde ze zich niet echt om haar kroost. Astrid heeft het moeder-zijn natuurlijk niet meegekregen. Zij had het als kind nog veel erger gehad. De relatie met haar moeder, koningin Paola, is geen normale moeder-dochterrelatie. Als je vergelijkt met hoe Astrid het zelf als kind had gehad, had ze juist veel aandacht voor haar kinderen.' Voor Els was het een moeilijke situatie. 'Je merkte aan de kinderen dat ze hun moeder misten. Ze hadden bijvoorbeeld heel lang een knuffelbeer in bed.'

'Astrid beloofde soms om een kusje te komen geven voor het slapengaan, en de kinderen trokken zich daar echt aan op. Maar dan duurde het nog uren voor ze ook effectief naar boven kwam. Vooral Joachim bleef dan halsstarrig wakker voor een nachtzoen van zijn moeder. En de volgende dag zaten wij dan met een vermoeid kind, terwijl Astrid zichzelf een goede moeder vond omdat ze dat kusje ook echt was komen geven. Ik had echt de indruk dat ze zich soms niet goed kon inleven.'

Ook de kinderen van Filip en Mathilde worden opgevoed door kindermeisjes. Maar Els Vandewijngaerden gelooft dat het er bij hen thuis anders aan toegaat. Het prinsenpaar gaat er prat op dat ze zich wél veel bezighouden met de opvoeding van hun kinderen. Mathilde is niet in het koninklijk paleis opgegroeid. Zij heeft een ander leven gekend. Astrid daarentegen is groot geworden als prinses. 'En prinses zijn is haar dagtaak', lacht Els. 'Ze beschouwt zichzelf als een werkende vrouw. Ze moest natuurlijk geregeld weg en had ook een kantoor in het paleis. Maar al de dingen die een gewone moeder moet doen -schoonmaken, helpen met het huiswerk,...- moest zij niet doen. Als ze de kinderen naar school brachten, was dat met chauffeur.'

Ook voor de kinderen van Filip en Marthilde geldt dat ze niet onder normale omstandigheden opgroeien, hoe goed het prinsenpaar ook zijn best doet bij het opvoeden. Er is alleen al de constante beveiliging. Op dat vlak is het net als bij Astrid. 'Op alle vaste activiteiten was er een lijfwacht', zegt Els. 'Op school, bij de balletles, op de tennisclub en in de tekenacademie. Als we beslisten dat we eens te voet naar huis zouden wandelen, dan moesten de lijfwachten te voet achter ons aan.'

Soms namen ze de kindermeisjes de kinderen wel eens mee naar de stad, zonder lijfwacht. Maar problemen heeft dat nooit gegeven. 'Ze werden dan wel herkend op straat, maar er is nooit iets gebeurd.'

Een jaar lang is Els Vandenwijngaerden kindermeisje gebleven. Toen vroeg ze het prinsespaar om iemand anders te zoeken. Ze kwam wel nog geregeld babysitten. Door het nauwe contact was er een hechte band gegroeid met de kinderen. 'Die kinderen zitten in mijn hart. Ik was zo blij dat ik ze nog eens kon terugzien.'