Het is is een lange tijd geleden dat ik nog eens intensief viool gespeeld heb. Bij mij is dat vaak met momenten. De ene week speel ik dagelijks bijna een uur, de andere week blijft mijn viool onaangeroerd.
Na een tijdje slabakken heb ik er weer zin in. Viviane en ik spraken dus nog eens af om samen te repeteren aan ons muziekstuk. Viviane is trouwens de mama van mijn vriend die me geregeld begeleidt met de piano.
Het was duidelijk dat het een tijdje geleden was dat ik viool speelde, vàls dat hij klonk! Wat doet Liesbeth, ze draait te bruusk aan haar stemknoppen; “knak”. Re-snaar kapot. Net de snaar die ik niet in reserve had, want die was nog niet zo lang geleden ook aan vervanging toe.
Naar de winkel geraak ik even niet en de heimwee naar mijn viool begint op te komen. Daarom nam ik daarnet mijn kleine viooltjes van vroeger terug uit mijn kast. Eigenlijk was het de bedoeling die ooit te verkopen, maar na zovele jaren liggen ze nog steeds veilig opgeborgen. En eigenlijk vind ik dat wel leuk. Zo af en toe haal ik ze nog eens boven, stem ik ze, zet ik ze weer in orde en probeer ik er op te spelen. Het is gewoon pure nostalgie. Stiekem hoop ik dat ik ze nooit hoef te verkopen. Als dat geen mooie herinnering is aan een hobby die je al van kleins af aan beoefent? Mijn balletpakje ligt toch ook nog steeds in mijn kast?
Elke vrijdag na mijn vioolles komt er een klein meisje les volgen. Zo schattig; zo een klein, lief en ondeugend meisje met een viooltje in haar handen. Dat de noten vals klinken doet er niet toe, liever dan dit kan gewoon niet! Dan nog, ik hoef niet te klagen over mensen die vals spelen, want bij mij was het zeker niet veel beter! Gelukkig dat ik geen opnames heb. Anders zou het wel eens kunnen zijn dat ik een nachtmerrie aan mijn viooltjes overhoud.
Mijn eerste les zal ik nooit vergeten. Ik leerde hoe ik mijn viool en strijkstok moest vasthouden en leerde de ‘la’ spelen. Ik had twee stukjes om te oefenen. Het ene stuk ging zo; la – rust – la – rust – la – … . Het andere stuk zo; laaa – laaa – laaa – laaa – … . Ik weet nog goed dat ik zo fier als een gieter thuis kwam en een uur aan een stuk ‘la’ heb zitten spelen.
Soms vraag ik mij af hoe mijn ouders dat al die jaren overleefd hebben. Jarenlang; “la – rust – la – rust”, “altijd is Kortjakje ziek” en andere verschrikkelijke liedjes. De liedjes op zich klinken al niet, dan moet je er nog eens bijnemen dat zo een klein meisje op een slecht viooltje speelt en er alleen maar krijsende en valse noten uitkrijgt. Het verwondert mij dat mijn ouders nog steeds goed horen...
Ik weet ook nog goed dat ik voor mijn nieuwjaar een boek kreeg; ‘de viool’ genaamd. Allemaal uitleg over componisten (Ik denk dat ik toen als kind al blij was dat ik Tsjaikovski kon uitspreken!), de bouw van de viool en dergelijke. Ook zat er een cd bij met heel bekende vioolstukken. Het was tevens ook mijn eerste cd. Wat heb ik die grijs gedraaid! Het gebeurde vaak dat die cd aan het spelen was en dat mijn mama of papa zo verwonderd in mijn kamer binnenkwamen; “wat kan jij toch mooi viool spelen!”, “Het is de cd, papa!”, “Ahh, ik dacht dat jij het was!”.
Jaja, allemaal pure nostalgie…
Liesbeth heeft een eigen blog. Daar kan u naartoedoor hier te klikken.
Ook Laurent-Jonathan heeft een eigen blog. Die is hier te vinden.
Hij heeft ook een website. Daarvoor moet je hier klikken.