Het Marokkanendrama voor college, welzijnswerker en alle Antwerpenaren

Jurgens bestrijdt de stelling dat een hoop problemen in onze multi-etnische samenleving exclusief te maken heeft met sociaal-economische achterstelling, discriminatie op de werkvloer en wit racisme. Behalve een gesprek met de auteur in de krant De Morgen, vond Het Marokkanendrama weinig weerklank in de Vlaamse pers. Het duurde zelfs even alvorens ik het in Antwerpen boekenstad -nou ja- bij Fnac boven de toonbank vond.

De auteur heeft niet de pretentie om de complexe immigratie- en integratiepolitiek integraal in beeld te brengen. Ze focust op een weliswaar kleiner maar hardnekkig en moeilijk onder controle te krijgen probleem dat ook Antwerpen niet onbekend is: het wangedrag van een zwik voornamelijk Marokkaanse raddraaiertjes die er in weerwil van hun vroom geloof een heidens plezier in scheppen de boel te verzieken. Bij zoverre dat die gastjes -zoals strafpleiter Vermassen terecht opmerkt- 'de beste ambassadeurs van het Vlaams Belang zijn geworden'.

Jurgens komt met cijfers die je niet elke dag overal leest: 'Inmiddels wonen er 315.000Marokkanen in Nederland. Dat is meer dan veertien keer zoveel als in 1973, bij de beëindiging van de werving van gastarbeiders.' Zeventig procent van de jongens verlaat de school zonder enig diploma. Ouders slagen er wonderwel in hun dochters strak in het gareel te houden maar falen wanneer het gaat om het tot de orde roepen van hun losgeslagen door niemand van gezin, clan of groep gecontroleerde 'rotjochies'.

De Berbers en hun nakomelingen voelen zich twee keer gekleineerd: eerst door de Marokkaan, daarna door de Hollander. Clans steunen elkaar niet maar ondermijnen elkaar. Moeders mogen het huis niet uit, vaders kiezen voor het theehuis en de straat is van de 'heilige' jongetjes, de prinsen van niemandsland. 'We zijn onze kinderen van het begin af aan verloren aan de onbegrensdheid van deze vrije samenleving', treurt een vader. En: 'Wij kunnen niks doen als dit de wil van Allah is.'

Toch nog even opmerken dat Het Marokkanendrama door links in Nederland bepaald niet werd verketterd. Ook gevierde columnisten met islam-wortels of Maghrebijnse achtergrond begroetten het betoog van Jurgens als een verademing.

De PvdA -zeg maar onze SP.A: 'Je moet niet alleen investeren in geld, maar ook in mentaliteit'. Dit zegt toch wel iets over het maatschappelijke klimaat in Nederland. Bij onze noorderburen ben je al lang niet meer rechts wanneer een aantal minder makkelijke kantjes van een ingewikkelde samenleving -samenleving?- in wording steeds zorgelijker stemmen.

Het boek -of pamflet- van Jurgens legt de vinger op een wonde die ook in Antwerpen zichtbaarder wordt: het lijkt met de integratie eerder achter- dan vooruit te zullen gaan. Een thriller van Bob Mendes leest makkelijker dan dit confronterende en polemische traktaat van Jurgens, dat is waar. Maar we durven het toch met stip bovenop het stapeltje vakantieboeken van college, OCMW, welzijnswerkers en alle Antwerpenaren van goede wil leggen. Ook en vooral van de onbevangen zonen, dochters, moeders en vaders binnen de Marokkaanse gemeenschap.

'Het Marokkanendrama'/Fleur Jurgens/Uitgeverij Meulenhoff