,,Wij kunnen onze dochter best verdedigen''

Herman Borré en zijn vrouw Gilberte Lodewijckx zitten niet op de publieksbanken van het Leuvense assisenhof. Ze hebben een speciale plaats gekregen. Vooraan in de zaal, vlakbij de advocatenbanken, aan een speciaal bijgeplaatst tafeltje. Alleen dat al toont aan hoe ongewoon de situatie is. De vader en moeder van Katrijn hebben geen advocaat en verdedigen zelf hun dochter. ,,Ongewoon? Waarom?'', reageert Herman Borré. ,,Ik vind het heel normaal wat wij doen. Katrijn was onze dochter, dus wij verdedigen haar. We luisteren, en proberen te begrijpen. Tegen donderdag, als ik moet pleiten, wil ik een plausibele uitleg aan de jury kunnen geven voor de moord op mijn dochter. Ik wil de antwoorden geven die Willem Van Rompay niet geeft.''

De zaak waarover de Leuvense assisenjury zich sinds gisteren buigt, dateert van 29 december 2003. Die dag werd de 23-jarige Katrijn Borré in haar winkel in de Leuvense Diestsestraat doodgeschoten door Willem Van Rompay. Haar ex-vriend, of - beter gezegd - de jongen waarmee ze enkele weken eerder een vijftal keer had afgesproken en die ze niet meer wilde zien.

Van Rompay was die dag gewapend van Antwerpen naar Leuven gereden, was vlak voor sluitingstijd de winkel binnengekomen en had haar doodgeschoten. Een zaak zo klaar als pompwater, ware het niet dat de dader zoveel verschillende verklaringen geeft dat over het hele dossier een ondoordringbare mist hangt.

,,Ik wist dat ik kon schieten''

Hij was gekomen ,,om met haar te praten'', zegt hij. Niet dat hij hoopte dat het tussen hen ooit nog echt goed zou komen. Maar misschien kon ze hem wel uitleggen waarom ze niets meer van hem wilde weten.

En ja, hij wist onderweg al dat de kans groot zou zijn dat hij ook zou schieten. ,,Het flitste op weg naar Leuven door mijn hoofd dat ik haar misschien zou verkrachten en vermoorden'', verklaarde hij tijdens de ondervragingen door de politie.

,,Dat verkrachten, dat zou ik nooit gedaan hebben'', verduidelijkte hij gisteren in de Leuvense assisenzaal. Schieten duidelijk wel. Twee keer raakte hij zijn ex-vriendin. Een eerste keer in de rug, terwijl hij haar bij haar hoofd had vastgegrepen en naar beneden trok. Het meisje raakte dodelijk gewond, maar probeerde toch nog recht te kruipen. Daarom maakte hij haar met een tweede kogel in het achterhoofd af, alvorens in zijn auto te springen en aan een enorme tocht door België en Frankrijk te beginnen.

Het was uiteindelijk zijn moeder die hem na urenlang telefoneren kon overtuigen zich toch maar aan te geven.

Assisenvoorzitter Antoon Boyen probeerde tijdens een urenlange ondervraging gisteren enige duidelijkheid te krijgen in de steeds wisselende verklaringen van Van Rompay. De rijzige jongeman antwoordde nu eens heel gedecideerd en rationeel, dan weer verward. Vooral als het thema ,,seks'' werd aangesneden, verslikte hij zich keer op keer. Een wat vreemde schaamte voor een jongeman die wel toegaf dat hij enkele dagen voor de moord op de vriendin die hij ,,zo graag zag'' naar een prostitutiebar geweest was en daar zo'n 1.400 euro had gespendeerd aan seks en champagne.

Waarom, waarom, waarom?

,,Maar waarom ben je die 29ste december nog naar Katrijn gereden als je toch al zeker wist dat ze je niet meer wilde zien?'', wilde de voorzitter weten.

,,Ik wilde weten waarom alles gelopen was, zoals het was gelopen'', antwoordde Van Rompay. En toen volgde een bevreemdende emotionele uitbarsting, verdrinkend in gesnotter en gekreun. ,,Waarom ben ik toch altijd gepest op school? Waarom lieten mijn moeder en mijn vader mij vallen? Waarom was mijn moeder er niet toen ik haar nodig had? Waarom heb ik de voorbije tien jaar alleen maar ellende gekend? Waarom wordt mijn hart telkens opnieuw uit mijn borst gescheurd? Elke dag denk ik aan zelfmoord. Waarom helpt niemand mij? En waarom deed Katrijn, die zo belangrijk voor mij was en die de enige vrouw was waar ik echt verliefd op ben geweest, mij zo'n zeer?''

Was het echt? Of was het een perfect nagespeelde emotionele scène, zoals uit de films die Van Rompay zo graag bekijkt en analyseert. In de assisenzaal leek niemand het goed te weten.

Scientology

Van Rompay en zijn familie zijn lid van de Scientology-kerk, en ook dat aspect komt tijdens het proces voortdurend om de hoek piepen. De jongeman zegt dat hij geen hulp kon zoeken voor zijn problemen omdat zoiets niet past binnen de Scientology-kerk. Hulp zou van binnen de kerk moeten komen, en daarvoor had hij geen geld. ,,Mijn vader had al voor zeker 40.000 euro aan rekeningen betaald voor allerlei behandelingen.''

Zijn vader komt hem nu ook niet meer opzoeken in de gevangenis. ,,Als Scientologist gelooft hij in reïncarnatie. Als het van mijn vader afhangt, kan ik beter zo snel mogelijk zelfmoord plegen. Hij heeft mij al laten weten dat hij mij in het volgende leven met open armen zal opwachten.''