'Kimberley is fantastische reclame voor mijn zaak'

'Vier maanden heb ik hier mijn tattooshop. En kijk: pas nu met die hele heisa weet plots iedereen dat er een tatoeëerder op de Steenpoort in Kortrijk zit. En oké: 95 procent van de mensen vindt het afschuwelijk wat ik bij dat meisje heb gedaan. Maar dat zijn toch tatoeagehaters die me niet kunnen schelen. Die andere vijf procent zegt misschien: 'Tiens, die kerel kan er iets van.' Toch wil de uitgeweken Fransman nog eens beklemtonen dat Kimberley Vlaeminck zelf aandrong op meer dan drie sterretjes. 'Een andere vrouw die zich hier ook liet tatoeëren was daar getuige van. Ze heeft dat ook bevestigd aan de politie. Ik vond die drie sterren wat weinig. Ik vroeg aan Kimberley of ze er niet wat meer wou. Ik liet haar via een tekening het resultaat zien. Ze stemde in. En toen wou ze er zelf meer. Uiteindelijk zijn het 56 sterren geworden. Aanvankelijk was dat meisje daar ook tevreden over. Maar toen haar vader hier na een cafébezoek binnenwaaide, veranderde de stemming: hij vond het maar niets. En plots was ik de gebeten hond.'

Of de tatoeëerder zijn werk zelf niet overdreven vindt? 'Neen', zegt hij kordaat. 'Wie ben ik om te oordelen of zes of twintig sterren te veel zijn? Ik oordeel zelf ook niet. Want als ik op straat loop, voel ik ook hoe ik word beoordeeld. Omdat ik gewoon anders ben.'

De man verwijst naar zijn excentrieke uiterlijk. Want hij is niet alleen van kop tot teen getatoeëerd, ook zijn onderlip steekt vol piercings, in zijn neus bengelt een opvallend grote ring, en in zijn neus en oren steken centimeter grote gaten (neus- en oorstretchings in het vakjargon).

'Ik ben wie ik ben. En ja, zo werk ik ook. En het klopt: dat meisje was nog maar achttien jaar. Maar dat is wel volwassen, hé. En haar vader was erbij. En je mag ook niet vergeten dat ze zelf om een tattoo vroeg in haar gezicht. Dan ben je al een beetje anders. En of het nu vijftig sterren zijn of drie: als je in je gezicht getatoeëerd bent, maakt het niet meer uit. Bij Fortis moet je alleszins niet meer gaan werken.'

Hij vertelt het afwisselend in het Frans en Engels. Lispelend ook, door de vele piercings in zijn lippen.

'Spijt van mijn werk heb ik niet. Ik vind het alleen jammer dat de klant ontevreden is. Daarom zal ik ook een geste doen. Ik vernam dat Kimberley de helft van de tatoeages weg wil. Wel, ik wil dat betalen. Niet omdat ik me schuldig voel. Gewoon: zodat iedereen tevreden is en we dit achter ons kunnen laten. En pas op: dat is geen signaal voor mensen die van hun tattoo af willen. Dit mag geen gewoonte worden. Het is ook veel te jammer om tatoeages te verwijderen.'

Zelf zette hij zijn eerste tatoeage toen hij de twintig al voorbij was. 'Eentje op mijn arm. Welk eentje is niet belangrijk', zegt hij, nadat hij even zijn linkerarm heeft bestudeerd. Met een tattoo in zijn gezicht wachtte hij langer. 'Ik ben pas op mijn dertigste getatoeëerd in mijn gezicht. Waarom ook niet? Ik ben baas over mijn eigen gezicht.'

Of zijn ouders ook zo kwaad reageerden als die van Kimberley Vlaeminck? 'Neen. Zo vaak zie ik ze niet. Mijn ouders wonen namelijk in Tahiti. En daar zijn ze toleranter dan hier.'