Marc Lecocq is bedelaar af na erfenis van miljoenen

Begin juni 2004 stierf Petrus Lecocq aan de gevolgen van prostaatkanker. De man bedacht zijn twee kinderen en vijf kleinkinderen met zijn bijeengespaard fortuin: een flat in Halle, een dikke spaarboek en een berg aandelen.

Vooral zoon Marc leek in een sprookje terechtgekomen. De ex-boekhouder zat toen al aan lager wal: zijn vrouw had hem verlaten, zijn job was hij kwijtgespeeld en om het hoofd boven water te kunnen houden bedelde hij al jaren met een kartonnen colabekertje in de metro van Brussel. Door alle rompslomp heeft het uiteindelijk toch nog tot vorige week geduurd voor de centen op de rekening stonden van Marc Lecocq. ,,Ik heb er dus 22 maanden en 10 dagen op moeten wachten. Ik heb gebleit toen ik het eindelijk kreeg", vertelt Lecocq.

,,Want dat bedelen went niet hé. Ik weet nog goed mijn eerste keer: ik zag de metro binnenrijden en vroeg me af Wat doe ik? Stap ik erop of spring ik eronder? Nu ben ik blij dat ik voor het eerste heb gekozen." Hoeveel geld Marc Lecocq erfde, is niet duidelijk. Zelf wil hij geen bedragen noemen. ,,Maar ik ben miljonair."

Toch was het ook niet allemaal kommer en kwel in de bedelperiode van Marc Lecocq. ,,Sinds november 2004 ben ik samen met Marina en woon ik bij haar in. Waarom ik toch nog ging bedelen? Omdat het moest. Ik ben niet op een rijke madam gevallen die me kan onderhouden. Marina is maar een gewone kleuterjuf en is haar huisje nog aan het afbetalen. Ik wilde ook niet van haar profiteren."

Vandaag zijn de twee nog altijd samen. Grootse uitgaven zijn er nog niet gebeurd met het geld van vader Petrus. ,,We hebben zelfs nog geen fles champagne gekocht om het te vieren. Het enige wat we al hebben gedaan, is eens goed gegeten. Maar thuis hé, niet op restaurant. Ik heb ook niet het gevoel dat ik de Lotto heb gewonnen. De Lotto komt onverwachts, ik wist dat dat geld op komst was."

Terug gaan werken

Of hij nog moet werken? ,, Tgoh , ik ben 43 jaar en wil terug gaan werken. Maar dat boekhouden zie ik niet meer zitten. Ik zou ook nog moeilijk voor een baas kunnen werken. Ik ben bij wijze van spreken te lang mijn eigen baas geweest. Ik ging werken als ik het nodig had en goesting had. De MIVB heeft me alvast nooit gebeld omdat ik niet op mijn werk was.'' (lacht) Naar eigen zeggen kan Marc Lecocq de metro nog niet helemaal loslaten. ,,Uiteindelijk heeft de metro potverdikke mijn leven gered. Daarom overweeg ik om een krantenwinkel open te houden in de metro."

Maar echt geen kleine uitspatting? ,,Ik denk dat andere mensen in mijn plaats al op het vliegtuig zouden zitten. Dat zal bij ons ook komen, maar op zijn tijd. Ik heb geen goesting om zot te doen. Weet je wat me wel interesseert? De autoreclame op televisie en in tijdschriften. Ik heb al meer dan tien jaar geen auto meer. Ik wil er dus wel een nieuwe. Maar geen Porsche of zo. Gewoon een modale wagen, maar vraag me niet welk merk." Toen hij bijna twee jaar geleden het nieuws haalde met zijn sprookje, kreeg Lecocq ook de wind van voren. Een krant ontmaskerde hem en schreef dat hij helemaal niet dakloos was want al meer dan twee jaar een appartement huurde en een uitkering kreeg van bijna 1.000 euro. ,,Ach, dat was gelogen. Ik kon af en toe op een flat van een vriend overnachten in Ittre. Dat kostte me toen telkens 15 euro. En die uitkering was volledig aangeslagen voor achterstallig onderhoudsgeld. Voor mijn zoon Michael die ik nooit zie."

De komende dagen heeft Marc Lecocq naar eigen zeggen al één iets op zijn agenda aangestipt. ,,Ik wil eindelijk het graf van mijn vader gaan bezoeken, want ik heb er nog geen tijd voor gehad. Vroeger ging ik hem elke dag bezoeken in Halle. Maar op een dag zei hij dat hij me nooit meer wilde zien. De kanker zat toen al in zijn hoofd..." Of hij zijn collega-bedelaars niets zal schenken? ,,Ik zal een cd uitbrengen voor het goede doel met liedjes over de metro. Maar als ik elke bedelaar in Brussel iets moet geven, neen. Dan kan ik binnenkort zelf weer met mijn colabeker gaan schooien."