Kijk eens hoe stoer

Het is een fenomeen waar je niet langs kan kijken. Sla er het Nederlands feministisch (!) magazine Opzij maar eens op na. Dat toonaangevend blad bulkt van de recensies, reclame en promotiebonnen voor vrouwenboeken. Van het genre bij voorbeeld waarin de Amsterdamse uitgeverij Arena zich al jaren in specialiseert: getuigenissen van sterke vrouwen die niet door het lot gespaard zijn. Ze werden misbruikt of gegijzeld, leden onder ziekte of onderdrukking, gingen op zoek naar hun minnaar of vochten voor hun kinderen.

Met Ellen MacArthurs relaas hoe ze solo rond de wereld zeilde, had Het Spectrum een ander soort hit, van het genre kijk 'ns hoe stoer . Voldoende voor de uitgeverij Forum om uit te pakken met een hele serie van die vrouwelijke avonturenverhalen: Lynn Hill over haar beklimming van een loodrechte rots in Yosemite in Steeds hoger, Debra Veal die alleen in een roeiboot de oceaan dwarst in Roeien naar de overkant of Robyn Davidson die door de Australische hel trekt in Sporen in de woestijn ...


Positief voyeurisme
Ondertussen publiceert The house of books rustig voort stapels vrouwenromans onder de noemer the house of romance . Geen flutromannetjes met knappe dokters en zwijmelende verpleegsters, maar intelligente liefdesromans met humor. Onderling verwisselbare romans waarin onafhankelijke jonge vrouwen ronddraven tussen jobs en kinderen, lovers en vriendinnen.

Maar geraken die stapels vrouwenboeken ook verkocht?

Sophie Verbist (van uitgeverij The house of books): ,,Ze verkopen enorm goed. Twee jaar geleden werd het erg duidelijk op de Boekenbeurs, hoe erg goed die vrouwenboeken wel verkopen. In romantische romans waren wij al redelijk gespecialiseerd. Dat is een enorme markt. Daarbij is de nieuwe tendens van de chick-lit gekomen (chicken literature of grietenliteratuur, dm ) na Het dagboek van Bridget Jones als topper.''

Wie leest al die vrouwenboeken?

,,Blijkbaar vrouwen die voordien minder lazen. Vrouwen die zich niet echt voor de grote literatuur interesseren, maar ook niet voor doktersromannetjes. Dit soort boeken bestond voordien niet. Vrouwen lezen ze vanuit een positief soort voyeurisme. Ze willen weten hoe andere gewone vrouwen leven, hoe die erin slagen hun kinderen te combineren met een carrière, hoe die omgaan met seks. Ze zoeken naar zichzelf in die verhalen, naar herkenning. Vorig jaar hadden we het fenomeen Ik zal leven van Marianne Thamm, het waar gebeurde verhaal van de Zuid-Afrikaanse Allison die een bloedige verkrachting overleefde, verkocht op 20.000 exemplaren. Hoe afgrijselijk haar verhaal ook was, toch was haar boodschap positief: hoe begin je terug naar boven te kruipen? Soms zoeken vrouwen een houvast in een boek.''