,,Is het niet makkelijker als ik u zes frank geef?'', vraagt de klant aan de kassa, om zo een ronde teruggeefsom te bekomen. ,,Neen, mevrouw, want ik moet u toch in euro teruggeven'', antwoordt gerant Pierre. De winkel op de Tervuursesteenweg in Bertem was wellicht een van de eerste supermarkten in het land, die een ganse dag in euro moest tellen. Een testcase voor de rest van het land, stel maar. En de test verliep vlekkeloos. Er stonden lange rijen mensen aan de kassa, maar dat had niets te maken met eventuele vertragingen. Met een eenvoudige druk op een knop wist zaakvoerder Pierre hoeveel hij in Belgische frank of in euro moest teruggeven.

,,Het gaat goed'', beaamt de gerant. ,,De mensen betalen bewust niet gepast, om eurostukken en vooral -briefjes terug te krijgen. Veel mensen betalen met briefjes van duizend en tweeduizend frank, om maar een eurobriefje vast te krijgen. Dat was te verwachten, hé. Als ze het niet in de bank krijgen, komen ze het hier halen.''


Nieuwsgierig
De meeste klanten zijn nieuwsgierig naar de nieuwe briefjes. Eenmaal uit de winkel, houden ze het briefje van tien of twintig euro eens tegen het licht. Ook in Leuven was de nieuwsgierigheid naar de eurobriefjes groot. Dinsdagochtend, al meteen na middernacht, was het aanschuiven geblazen aan de geldautomaten in het stadscentrum. Toch is niet iedereen nieuwsgierig. Mathilde (70) steekt haar eurogeld snel weg in haar portefeuille, nadat ze haar boodschappen heeft betaald. Of ze weet hoeveel ze nu heeft teruggekregen? ,,Neen, eigenlijk niet'', geeft ze toe. De oudere vrouw kijkt bedenkelijk naar een briefje van tien euro. ,,Het is moeilijk om uit te rekenen, hoor. Tien euro, heb ik hier. Dat is ongeveer vierhonderd frank, of niet?''