Bart Demyttenaere (46) publiceerde eind vorig jaar het derdedeel van zijn trilogie over de rooms-katholieke kerk. De stoel van Petrus kostte hem zoveel tijd en energie, dat hij zich had voorgenomen om er even de riem af te leggen. Toch liet hij zich door het Genkse stadsbestuur overhalen om te praten met achtgroepen vrouwen met een gemeenschappelijke passie. Hij verwerkte die urenlange gesprekken in Post - Brieven van sterke Genkse vrouwen.

Volleybalspeelster van 82

'Ik heb geen vrouwen uit klassieke verenigingen zoals KVLV en KAV aan het woord gelaten', verduidelijkt Bart Demyttenaere. 'Er is bijvoorbeeld een groep bij, die onder leiding van schrijfster Kaat Vrancken, een cursus literaire creatie volgt. Heel interessant is ook Bomoko, zesvrouwen die een netwerk van familie, vrienden en kennissen uitbouwden om een project in Kinshasa te financieren. Ik heb zelfs gepraat met een volleybalteam uit Oud-Waterschei dat al veertigjaar bestaat. De jongste speelster is 50, de oudste 82', aldus Demyttenaere.

Brief aan Herbert Houben

Uit het gesprek met die volleybalsters is misschien wel de opmerkelijkste brief voortgevloeid. Hij is gericht aan Herbert Houben, de voorzitter van KRC Genk. Uit dat schrijven blijkt dat Lèneke - de oudste van het gezelschap - heel ongelukkig is met de sportieve gang van zaken bij haar favoriete voetbalclub. De jonge preses krijgt enkele suggesties om het tij te doen keren.

Een greep uit de voorstellen: Wie één training mist, wordt een maand niet opgesteld. Gsm-toestellen, iPods, BlackBerry's, blinkende oorringen, gouden kettingen en computerspelletjes laten we thuis. Een beetje hilarisch, maar in de meeste brieven zijn ook veel emoties verwoord.

Uitgehuwelijkt meisje

'Het was een van mijn moeilijkste opdrachten ooit', benadrukt Bart Demyttenaere. 'Tijdens de gesprekken kwamen bijzonder veel gevoelens aan de oppervlakte. Ik denk aan dat Turkse meisje dat op haar dertiende door haar vader werd uitgehuwelijkt. Haar naam Fatma werd stilzwijgend veranderd in Fatwa, wat letterlijk noodlot betekent en staat voor de religieuze wet waaraan niemand ontkomt. Ze weigerde te trouwen en haalde zich daarmee een hoop ellende op de hals. Ik kan je verzekeren: na zo'n gesprek ga je niet meteen over tot de orde van de dag.'

In de laatste brief richt Gaby Hendrickx, een zuster van de congregatie Dochters van het Kruis, zich tot de inwoners van Genk. Lieve medebewoners, blijf waken over de ziel van onze stad. Koester haar identiteit, want in Genk is een Marokkaan, een Vlaming, een Italiaan of een Algerijn in de eerste plaats Genkenaar, schrijft ze als slotboodschap. Misschien is dat wel de essentie van het boek.

'Post-Brieven van sterke Genkse vrouwen' kost 7 euro en is te koop in de bibliotheek van Genk 089-65.35.22