Herman Wouters en Amala
Herman Wouters (53) en zijn Nederlandse vriendin Amala verhuisden elf jaar geleden naar La Gomera. Herman Wouters had een eigen zaak en woonde in Vosselaar, maar koos voor het ruime sop. 'We kwamen op La Gomera terecht tijdens een vakantie en toen was het al snel liefde op het eerste gezicht. We hadden een sterk gevoel van: hier willen we wonen. Daarna begon het invullen van de plannen. Amala begon met Spaanse les. We hadden aanvankelijk niet specifiek de Canarische eilanden voor ogen, wel droomden we ervan ooit iets anders te doen', zegt Herman Wouters.

Het paar houdt van wandelen en de natuur, allebei wilden ze een leven uitbouwen dat daarbij aansloot. De nieuwe locatie kon in principe bijna overal zijn, ook de Ardennen kwamen in aanmerking. 'We vonden het tijdens onze vakantie geweldig om hier te zijn, deze omgeving paste echt wel bij ons. In die tijd was La Gomera nog niet populair, toch zeker niet het noorden. Hier is het soms wat minder mooi weer, maar het is er veel groener en mooier.'

'De Canarische eilanden zijn bij toeristen vooral bekend vanwege de zon, het strand en de zee. Op La Gomera bereiken we een andere doelgroep, het gaat vooral om wandelaars. Zo zie je in het vliegtuig vaak toeristen met bergschoenen, veeleer dan met sandalen. We runnen een klein hotel met een restaurantje, hotel Añaterve, dat in de buurt van een nationaal park ligt. Hier is het leven is hier nog authentiek Spaans, met weliswaar ook enkele toeristen. Belangrijk voor ons, anders hadden we hier nooit gewoond', zegt Wouters.

Toerisme
Het paar ging aan de slag in de toeristische sector. 'Hier was nog geen goede accommodatie. Een hotel met een restaurantje leek ons wel te kunnen lukken. Hetzelfde jaar van onze eerste vakantie keerden we terug om een geschikte locatie te vinden. We vonden een ruïne, een overblijfsel van de Spaanse burgeroorlog. El Fogueo in Vallehermoso was een verdedigingsoord voor de republikeinen, maar werd vernield', vertelt Wouters.

Het duurde nog vijfjaar voor de koop rond was, het verbouwen nam twee jaar in beslag. 'Ik heb via mijn grootvader de genen van een aannemer. In België had ik een zaak in renovatiewerk, dus ik wist van wanten. De enige mogelijkheid om dit project voor elkaar te krijgen, was alles zelf doen. Anders was het ons nooit gelukt. Ook waren we een beetje vertrouwd met de verwachtingen en wensen van de doorsnee toerist, iets wat enigszins ontbreekt bij de mensen hier, wat ook heel begrijpelijk is.'

Het wennen aan het nieuwe leven ging heel geleidelijk. In begin was de afstand op alle vlakken heel groot. 'We namen tijd om in het dorp te zijn. Spaans praten is dan echt een noodzaak. We werkten hard en gingen heel gewoon met iedereen om. Je moet ook realistisch zijn en je in- en aanpassen in plaats van je op te opdringen. Dan lukt het om hier een leven uit te bouwen.'

Hij raadt af alleen maar om het mooie weer te emigreren. 'Je moet kunnen meeleven door te begrijpen hoe het leven hier in elkaar zit en daarvoor moet je België achter jou kunnen laten. Er zijn ook iets minder aangename aspecten, zoals soms het afgelegen wonen. Ook missen we op feestdagen de familiale sfeer, want dat zijn de drukste dagen in het hotel. Gelukkig is er tv via satelliet en internet. We volgen de politiek en het nieuws, maar terugkeren naar België? Echt niet. Als ik terug in België ben, freak ik eerst enkele dagen. Het leven op een klein eiland is heel ontspannend. Iedereen kent elkaar, groet elkaar. Terug in België krijg ik dan toch wel even een cultuurshock.'

Kris Buyens en Susana
Ook Kris Buyens (50) is niet meer van plan terug te keren. In België werkte hij als portier. 'Dat was in de gouden jaren, van 1986 tot 1998. Maar na twaalf jaar kreeg ik het gevoel dat ik móést gaan werken, het plezier was eraf. Het avontuur van emigreren trok me sterk aan, ik vond er een uitdaging in.'

Hij vertrok veertien jaar geleden van Antwerpen naar Gran Canaria met als uitgangspunt dat het om een lange vakantie zou gaan, met de optie er eventueel definitief te blijven. De omschrijvingen van de reisbrochures bleken te kloppen: fraaie dorpjes, mooie natuur, zachte wintertemperaturen. Buyens reisde een beetje bij toeval naar Gran Canaria. Hij was immers van plan naar Tenerife te reizen, net zoals veel Belgen. Maar in het reisbureau besliste hij plots dat hij een ander eiland wou zien, een spontane ingeving was het. Bij zijn aankomst op Gran Canaria liet hij zich wat doelloos meedrijven naar de vele discotheken in het zuiden.

'Na vier maanden was ik de maalstroom van toerisme grondig beu en reisde ik naar veel rustigere noorden. Daar gaat het er heel anders aan toe. In het dorpje Santa María de Guía leerde ik Susana (39) kennen en na verloop van tijd trouwden we.' Intussen hebben ze een zoontje. Het dorp werd hun vaste stek. Om een inkomen te verwerven, bouwden ze twee landelijk gelegen verhuurappartementen met een mooi uitzicht op het dorp. Daar zijn authentieke tapasbars en kleine restaurantjes. Intussen verhuren ze ook in het zuiden enkele appartementen.

Siësta
'Hoewel slechts tien procent van het eiland toeristisch is, is de sector samen met de haven de grootste werkgever. Er is ook ander werk, maar het is toch wel aangewezen om aan te nemen wat er voorhanden is, het kan een springplank naar beter werk zijn', zegt Buyens.
Hij wijst erop dat het leven op Gran Canaria rustiger verloopt dan in België. In de dorpen sluit alles tussen een en vier voor een siësta. Het is ook een subtropisch eiland dat volgens het echtpaar een veel mooiere leefomgeving biedt dan België. De aanpassing was aanvankelijk niet vanzelfsprekend. Door te verhuizen moet je vrienden, familie, een vertrouwde omgeving, gewoonten en een baan achterlaten. 'Maar dan begint de uitdaging en gaat het alleen bergop. Om hier te aarden is toch wel wat aanpassings- en doorzettingsvermogen nodig. Sommige migranten keren terug naar België omdat ze te veel heimwee hebben, of omdat ze geen werk vinden en het daardoor financieel moeilijk hebben.'

Buyens wijst op de heel vriendelijke eilandbewoners, die minder materialistisch leven. Het leven is er ook goedkoper, zo kun je in een restaurant al terecht met 7 tot 8 euro. Weliswaar liggen de lonen er een stuk lager, maar ook de belasting op de lonen en de btw is minder zwaar. 'En door het zachtere weer zijn er ook geen verwarmingskosten. Er is een goed openbaar vervoer, de wegen zijn uitstekend om te winkelen kun je terecht in ketens als Ikea, Carrefour of Decathlon. Minpunten kan ik echt niet ontdekken.'

Kris en Susana Buyens: www.goedkoopnaarspanje.com

Nele Messiaen
Nele Messiaen (36) volgde in de voetsporen van haar moeder, die twintig jaar geleden op Tenerife een vakantiecomplex opende. Toen ze haar diploma communicatiemanagement had, zocht Nele mogelijkheden om in België aan de slag te gaan. Maar haar moeder kon hulp gebruiken en enkele maanden later vertrokken Messiaen en haar vriend naar zonniger oorden.

'Het was een sprong in het duister omdat ik nog geen praktijkervaring had. Het eiland kende ik van vakantieperiodes. We waren jong, hadden geen kinderen en wisten nog niet goed waar we heen wilden in ons leven. Het was dus een ideaal moment.'
Intussen heeft ze een dochter van acht en verhuisden nog enkele familieleden naar Tenerife, geregeld komen vrienden en buren van vroeger op bezoek. 'Sommigen zie ik nu vaker. Ik miste weleens het binnenwippen bij een goede vriendin, de vele evenementen in België, de herfst en de gezellige winteravonden, het groot aanbod winkels, de jeugdbeweging, een tuin met gras en veel groen, de trein, fietspaden, karnemelk en kandijsuiker. Maar dat wordt allemaal ruim gecompenseerd door de zuiderse manier van leven, het ongelooflijk sociale gedrag van de canarios, het zicht op de Atlantische oceaan en de eeuwige lente hier', zegt Messiaen.

Ambitie
'We hadden een volgeboekt sociaal leven in België. In Tenerife kwam daar abrupt een einde aan omdat we vooruit wilden in het zakenleven. Er volgden een tiental jaren van 7 dagen per week werken, bouwprojecten opstarten en een 25-koppig team leiden. Als twintiger was het niet altijd vanzelfsprekend. Ik miste vaak het onbezorgde studentenleven en het weekendgevoel. Onze dochter zorgde ervoor dat we echt wel een vaste stek wilden en niet zomaar meer zouden verkassen. Door de school, sportclubs en onze job kennen we ondertussen heel veel mensen en dat vormt toch echt wel onze leefomgeving.'
Messiaen legt uit dat de Belgen die op Tenerife overwinteren, voor 99 procent ouder zijn dan 65. Ze kunnen alles in hun eigen taal uitleggen, krijgen tips van andere Belgen, geven tips van waar het goed is om te gaan eten, er wordt van alles georganiseerd voor hen en via satelliet tv kunnen ze hun series en het nieuws blijven volgen. Sommigen missen hun thuis en familie, maar vliegen dan voor de eindejaarsperiode even terug naar België.

'Net zoals in België moet je ook hier hard werken om het verschil te maken. Je moet proberen origineel uit de hoek te komen omdat er heel veel concurrentie is. De losse, zuiderse mentaliteit nemen wij niet gauw over. Waar de lokale bewoners de indruk geven veel tijd te hebben, blijven wij toch altijd met tijdsproblemen worstelen. We kunnen als Belg nog veel leren van die relaxte manier van leven. Toch ga ik elke dag met een glimlach naar het werk, ik voel ten volle dat ik leef en toeristen zijn altijd wel in een goede bui, de zon zorgt voor een goede luim. Het is hier behoorlijk toeristisch, maar vanuit professioneel oogpunt kunnen er nooit genoeg zijn. En intussen kennen we de plekjes waar het heel rustig is en waar je in een lokaal restaurant iets kunt eten. Terugkeren naar België zal ik waarschijnlijk niet doen. Een andere uitdaging, aan de andere kant van de wereld, zou ik waarschijnlijk wel overwegen. New York lijkt me wel wat. Mijn dochter ziet België als Fantasialand, maar ik hoop dat ze ooit uitvliegt naar een ander ver land, waar ze nieuwe ervaringen opdoet en nieuwe culturen leert kennen. De tijd zal het uitwijzen.'

Nele Messiaen: www.westhavenbay.com