Donderdag 14 juli 2005 stond de wereld stil voor het gezinnetje van Noël De Ley en Martine Schevernels en hun drie dochters: Pauline en de tweelingzusjes Alixe en Fleur. Terwijl de Fransen hun nationale feestdag vierden, kregen zij te horen dat hun dochtertje Alixe (toen 2,5 jaar oud) kanker had.

Harde tennisbal

‘Ik was samen met mijn moeder en de drie kinderen aan zee in Nieuwpoort’, vertelt Martine. ‘Mijn man en opa waren er niet want die moesten werken. Terwijl Alixe in haar luier naar oma liep, voelde die dat er net onder haar ribben aan de linkerkant een bult zat. Het voelde aan als een kleine harde tennisbal. Een kinderarts in de buurt stelde nog dezelfde middag de keiharde diagnose: ons kind had kanker.’

Alixe werd naar het UZ Gent. Daar bleek dat ze een neuroblastoom had, een zeer kwaadaardige tumor die zich vaak begint te ontwikkelen bij kinderen voor hun derde levensjaar. De overlevingskansen bij een dergelijke kanker schommelen rond de 20 procent.

Droeve afloop

‘Kanker bij ons kind? We geloofden het gewoon niet en gingen door een hel’, zegt mama Martine. ‘We voelden ons eenzaam, onbegrepen en in de steek gelaten. Voortdurend waren we op zoek naar positieve verhalen. Boeken, blogs van lotgenootjes, verhalen met een goede afloop. Maar hoe hard we ook zochten, we vonden bijna niets. Het leek wel alsof alle verhalen en getuigenissen een droeve afloop kenden.’

‘Een mens zou bijna gaan denken dat de strijd tegen kanker nagenoeg hopeloos is. Daarom heb ik vanaf de eerste dag van de ziekte van Alixe een dagboek bijgehouden. Ik heb mezelf uitgedaagd om van ons verhaal de strohalm te maken waar vele mensen die met deze verschrikkelijke ziekte te maken hebben, naar op zoek zijn. Want wie heeft er nu geen nood aan enkele lichtpuntjes en wonderen in het leven?’

Het boek beschrijft de helse periode en de spiraal van emoties waar het hele gezin doorheen moest. Het beschrijft de onvoorstelbare moed en strijdlust van een peuter maar ook de dood van een medepatiëntje.

Voor Alixe is het uiteindelijk goed afgelopen. Zij overwon haar dodelijke ziekte na 14 maanden therapie en is nu een gelukkige tiener met een normaal leven.

Niet fout

‘De angst blijft ergens wel sluimeren,’ zegt mama Martine, ‘maar je wil daar niet bij stilstaan. Ik hoop dat mijn boek aan een aantal mensen hoop kan geven. Om te tonen dat het de moeite is om voor te vechten. Dat het niet fout is om te geloven in een wonder, want die bestaan wel degelijk. Kijk maar naar Alixe.’