Buren knippen gat in hun haag om met elkaar te kunnen praten

Nicole heeft het over 'hun doorgeefluik', buurvrouw Lief over 'ons gat in de haag.' En dat is het ook, een gat. 'Maar omdat we het ook gebruiken om zaken van de ene naar de andere tuin door te geven - de asperges van de buurman bijvoorbeeld - was het handiger dat we van het gat een soort koker maakten, waar je zaken in kan neerzetten. Een fles wijn en enkele glazen bijvoorbeeld. Ja, we gebruiken het soms als toog.'

Het resultaat is een soort haagraam. Deze uitvinding van beide echtparen uit het Kempense Retie is misschien wel de beste reclame voor de Nationale Burendag, die over twee weken plaatsvindt en buren eindelijk eens écht met elkaar wil leren praten. Want nu kennen sommige buren immers nauwelijks elkaars naam.

'Ik zou zo niet kunnen leven, daarvoor is het dagelijks contact dat wij met elkaar hebben veel te leuk', zuchten buurvrouwen Nicole en Lief. 'Wij kennen elkaar al meer dan 15 jaar. Bovendien wonen wij in een relatief kleine gemeente. Niet alleen de buren kennen elkaar, bijna iedereen spreekt elkaar hier met de voornaam aan.'

Het idee voor hun haagraam ontstond uit praktische overwegingen. 'Plots is de beukenhaag die onze beide tuinen van elkaar scheidt, enorm beginnen te groeien. Tot voor kort konden we over de haag kijken, en zo dus ook met elkaar babbelen. Toen dat niet meer lukte, riepen we dan maar door de haag naar elkaar, wat een belachelijke bedoening was. Je wist op de de duur niet waar de persoon stond tegen wie je aan het spreken was. Toen de man van Lief mij vanuit zijn tuin een tijdje geleden iets probeerde te vertellen door naast zijn haag op een trampoline op en neer te wippen, was voor ons de maat vol. We moesten een oplossing hebben voor ons 'communicatieprobleem', aldus nog Nicole.

Beide buurvrouwen geven grif toe dat het behoud van hun privacy daarbij ook ter sprake kwam. 'Die wilden we niet over de haag gooien. Maar we hebben snel een evenwicht gezocht én gevonden. Het raam in de haag is bijvoorbeeld zodanig geplaatst dat het niet op onze beide terrassen of woningen uitkijkt', aldus Lief en Nicole.

Ze beseffen ook wel dat ze de haag gewoon hadden kunnen snoeien, zodat ze er opnieuw overheen konden kijken. 'Maar dat wilden we niet. We hadden ook bij elkaar in de tuin kunnen gaan staan, in plaats van door de haag naar elkaar te roepen. Maar als je bij iemand over de vloer komt, doe je dat niet voor vijf minuten en ook niet altijd onaangekondigd. Misschien zijn dat wel de redenen waarom steeds minder buren een goed contact met elkaar hebben: tijdsgebrek, het komt er gewoon niet van.'

'Ons haagraam daarentegen zorgt voor een zeer spontaan contact', aldus Nicole. 'Ik zet er al eens chocomousse in voor de buren. De man van Lief bezorgt ons via het raam dan weer asperges, of bezorgt ons zo onze uitgebroken kip terug. Geregeld ook komen we elkaar toevallig tegen aan het raam. Onze kinderen maken er eveneens gebruik van. Het is zo geplaatst dat ook zij er kunnen doorkijken. Al kruipen ze er tegenwoordig door, wat dus niet de bedoeling was.'

Geen van beide families denkt aan verhuizen, maar stel dat het toch gebeurt? 'Dan hoop ik dat het contact met de nieuwe buren even hartelijk verloopt en het haagraam mag blijven', aldus Lief. 'En mocht dat niet zo zijn - ik begrijp dat sommige mensen heel erg op hun privacy zijn gesteld - laat je het gat in de haag toch gewoon weer dichtgroeien?'

De echtparen huldigden afgelopen weekend hun overigens kunstzinnig uitgevoerde haagraam in met een klein feestje. Familie en vrienden reageerden lovend. 'Misschien moeten we toch maar een patent nemen op ons idee.'