Een gaucho in Brussel

Het is een eind rijden, van Buenos Aires naar Brussel, vooral als je een ommetje maakt langs de Verenigde Staten. Maar Eduardo Díscoli is het rijden nog niet moe. Hij wil nog naar Noord-Afrika voor hij weer naar Buenos Aires vliegt, met zijn paarden El Chalchaleo en Jerónimo.

Díscoli was vijfentwintig jaar lang landbouwer en veekweker in de provincie Buenos Aires. Hij kweekte onder meer polopaarden. El Chalchaleo en Jerónimo zijn criollos argentinos . Díscoli deelt zijn enthousiasme voor de taaie paardjes met zijn voorbeeld Aimé Tschiffely. Tschiffely was een Zwitserse leraar en globetrotter. Toen hij een poos in Buenos Aires woonde, raakte hij geboeid door de lokale paarden. In 1925 vertrok hij naar Washington DC. Hij legde de hele tocht af met dezelfde paarden, Mancha en Gato. Tschiffely's ride , het boek dat hij over zijn tocht schreef, heeft generaties avonturiers en paardenliefhebbers geïnspireerd, onder wie dus ook Díscoli.

In juli 2005 vertrok Díscoli uit Buenos Aires. Precies vier jaar later en 18.500 kilometer verder was hij in Washington DC. Een dagboek van zijn tocht, compleet met foto's van grootse berglandschappen, staat op zijn (eentalig Spaanse) website.

Op snelweg

De ruiter heeft onderweg veel gastvrijheid ondervonden bij toevallige ontmoetingen, oude klanten (hij kent nogal wat polospelers) of fans van alles wat Argentijns is of met paarden heeft te maken. De dochter van een Cherokee-indiaan deed hem een mustang cadeau.

Maar hij - en de paarden - kreeg ook af te rekenen met kwetsuren en tegenslagen. En ze ontmoetten ook onbegrip, bijvoorbeeld van de Mexicaanse boer die vroeg ,,waarom hij zijn paarden niet gewoon overvloog.''

In december zette Díscoli voet op Europese bodem, met twee van de vijf paarden waarmee hij de tocht heeft afgelegd. Hij krijgt wel wat steun van sponsors en de Argentijnse ambassades, maar had niet genoeg geld om alle paarden over te laten komen.

Het viel hem vooral op dat het hier om vier uur al donker werd. Eén keer reed hij per vergissing een snelweg op maar de Nederlandse marechaussee gidste hem vriendelijk naar een veilige weg. ,,De wegen en dorpen zijn hier zeer pittoresk,'' schrijft hij op zijn website, ,,maar ik word het moe om weer eens een enorme brug over te steken'' In ons land logeerde Díscoli bij een Nederlandse familie in Brasschaat, zijn paarden werden opgevangen in een stal van het Belgisch leger in Tervuren. De perfecte uitgangsbasis voor het saluut dat Díscoli donderdag bracht aan het standbeeld van José de San Martín op het kruispunt van het Woluwedal en de Tervurenlaan. De Argentijnse militair wordt in zijn eigen land geëerd als vrijheidsstrijder; hij woonde op het einde van zijn leven een paar jaar in Brussel.

www.deacaballoalmundo.com.ar