De engel die een nier kwam schenken

Adrie de Graaf is al ruim een jaar actief op zoek naar een donornier. Hij was het beu gewoon op de wachtlijst te staan met die 850 wachtenden voor hem. En hij kon er niet meer tegen dat heel zijn leven in het teken stond van die urenlange sessies aan het dialysetoestel, vier keer per week. Dus plaatste hij advertenties in kranten, deed hij oproepen via televisie. 'Maar ik kreeg nooit een ernstige reactie. Er was wel eens een man die zijn nier wilde verkopen. Maar die wilde vooraf betaald worden, en zo onnozel ben ik niet. Ik ben een zakenman, dus ik weet wat er in de wereld te koop is. Eerst de nier op tafel, dan pas geld.'

Adrie had de hoop al bijna opgegeven, toen de telefoon twee weken geleden rinkelde en Maggy van Manen vertelde dat ze hem een van haar nieren wil schenken. ' En niet voor geld , zei ze er meteen bij. Ze wilde niets in ruil. Ze deed het gewoon omdat ze mij graag wilde helpen. Een mirakel is het. Voor mij is ze het levende bewijs dat engelen wel degelijk bestaan. Ik heb haar meteen een bos bloemen gestuurd en enkele dagen later ben ik haar thuis gaan opzoeken. Als je beet hebt, moet je vasthouden, zegt een oude regel in de zakenwereld. En ik heb een miraculeuze vangst gedaan.'

Maggy van Manen uit het Friese Drachten - daar waar de mensen bekend staan om hun nuchterheid - vindt al die drukte over haar beslissing een beetje overdreven. 'Is dat nu zo speciaal, een nier wegschenken? Ik heb er toch twee, en iedereen zegt mij dat je met één nier perfect kan leven', zegt ze. 'Mijn enige bekommernis was of ik nog zwanger zou kunnen worden met één nier, maar ook op dat vlak heeft de dokter mij gerustgesteld. Voorts vind ik het niet meer dan normaal dat ik die man een beetje probeer te helpen. Het verbaast me zelfs dat ik de enige ben.'

Ze heeft dan ook niet lang over haar beslissing moeten nadenken. 'Ik zag Adrie op televisie vertellen over zijn hopeloze zoektocht. Het was een man vol levenslust, dat zag je meteen. Maar die levenslust dooft uit omdat hij zijn vrijheid kwijt was. Ik was er kapot van. En dan dat verhaal over zijn zoon die gestorven is in een verkeersongeval en waarvan alle organen zijn weggeschonken. Ik wist meteen dat ik die man moest helpen, want zijn gezin heeft hem nodig. En ik kan helpen, want ik heb de juiste bloedgroep.'

Haar familie en vrienden schrokken toen ze het nieuws hoorden. 'Maar tegelijk begrepen ze het ook. Ze weten dat ik zo iemand ben. Als iemand in de afgrond dreigt weg te zinken, dan neem ik hem in huis. Als er hulp nodig is, dan kom ik helpen. Zo zorg ik ook al twee jaar voor een oudere man in de buurt. Ik doe zijn boodschappen, ik draai zijn sigaretten... Omdat ik mij daar goed bij voel. Meer beloning hoef ik niet. En ja, ik ben al verschillende keren op mijn muil gegaan. Maar dat deert mij niet.'

Woensdag trokken Adrie en 'engel Maggy', die even oud is als zijn dochter, samen naar het ziekenhuis in Rotterdam voor de nodige tests. Het zal nog twee à drie maanden duren voor ze weten of Maggy echt als donor in aanmerking komt, en er komt ook nog psychologische begeleiding. Als het licht eenmaal op groen staat, kan de operatie meteen gebeuren.