Elke trouwe Thuis-kijker houdt zijn hart vast. Jenny heeft voor de tweede keer borstkanker. Als dat maar goed afloopt. Met Janine Bischops (69), die Jenny nu al zeventien jaar speelt, gaat het een stuk beter. 'Hoewel ik soms huil als ik 'savonds alleen thuiskom. Ik zou graag ooit nog weer een leuke man ontmoeten. Mijn hart is er klaar voor.'
Ze is net naar het ziekenhuis geweest. Niet voor borstkanker, maar voor een echo van haar schildklier. 'Ik heb al eens een knobbeltje moeten laten weghalen en ik voelde weer iets. Maar als het een knobbeltje is, dan zal het wel goedaardig zijn. Ik maak me niet al te veel zorgen. Het zou wat zijn mochten we allebei ziek zijn. Jenny met borstkanker en ik iets aan de schildklier.'
Janine ziet er nochtans goed uit. 69 jaar is ze, maar geef haar 52 en je gelooft het zeker. 'Zie ik er goed uit? Dat komt door sunlightzeep. Ik was me daar al jaren mee', lacht ze. 'En als ik er dan zo goed uit zie, waarom heb ik dan nog geen man?' Haar schaterlach galmt door het huis.
Janine woont in Antwerpen, in een 'multiculturele' buurt zoals dat dan heet. 'Mijn buurvrouw is Turks. Ze kijkt ook naar Thuis. Zoals vele mensen hier. Dan draaien de Marokkanen de raampjes van hun auto open en roepen ze Hé Jenny, we zien je vanavond weer op de televisie. Dan roep ik terug dat ze liegen. Dat ze zullen uitgaan in plaats van naar mij te kijken. Ach, ik woon hier doodgraag. Mijn Turkse buurvrouw komt me geregeld zelfgemaakte pizza brengen. Ze spreekt me aan met Jenny, nooit met Janine.'
Je personage heeft weer borstkanker. Al schouderklopjes en bemoedigende woorden gekregen op straat?
'Nog niet, maar dat komt wellicht nog. Toen Jenny voor het eerst borstkanker kreeg, werd ik de hele tijd aangesproken. Op een dag was ik aan het wandelen aan de kust toen vier oudere vrouwtjes naar me toe kwamen. Ge ziet er goed uit, ondanks uw ziekte, zeiden ze. Ik ben niet echt ziek, dat is maar een rol die ik speel, zei ik. Ze geloofden me niet. Ge komt er wel door gij, wees maar gerust. Ik kon hen maar niet overtuigen dat ik Jenny niet was. Voel maar aan mijn borst, ik heb ze nog allebei, zuchtte ik uiteindelijk. Prompt greep één van de dames mijn borsten en ze schrok zich te pletter. Uw borst is niet geamputeerd. Ik vond het grappig. Weet je, alles wat in de maatschappij gebeurt, moet je ook terug zien in Thuis.'
Het volledige interview leest u in Het Nieuwsblad van 4 februari.