,,Ik was soms alleen maar nooit eenzaam''

De Casa Gold is sedert mei de enige kroeg, mét zaaltje, waar mensen die van de betere travestie houden, aan de toog van Carmen een glas kunnen drinken.. Ik kijk rond naar het decor. Een salon met een jukebox en hele mooie en hele foute muziek en een heel verscheiden publiek aan de toog. ,,Neen, je moet géén homo zijn, en je moet géén mini-jurk met netkousen dragen, een rok of een pruik dragen, om hier binnen te mogen'', vertelt Carmen.

,,In onze zaal geven wij de betere travestieshows. En weet ge, van 1600 tot 1800 zag je in geen enkel theater een vrouw op scène. Alle vrouwenrollen werden door mannen vertolkt. Het was dus niet zo speciaal om een verklede vent aan het werk te zien, dat zat toen ingebakken in de cultuur. Let op, je zult verschieten , wij hebben hier zelfs een echte vrouw op scène, en ze is goed. Ze mag er zijn.''

Hoe lang heet jij al Carmen?

,,Al van mijn zestiende. En ik ben nu zestig. Ik zweer bij het niveau van de travestieshows. Niet zomaar iemand staan imiteren maar je hart laten zien aan het publiek. Dàt is het belangrijkste. Toen ik een jong en mooi gastje was, speelde ik al mee in de opera. Je had toen vier gay-bars in het Kouterstraatje. De Peter Pan onder andere, bij Cynthia en dan Nonkel Willy in de Miosotis . Ik was toen echt een 'schuun jong ventje' en mijn lievelingsopera was Carmen. Sommige stamgasten van die bars noemden mij Don José, maar ik zei altijd 'Noem mij maar Carmen' en die naam is blijven bestaan.''

Je was een jonge avonturier?

,,Op mijn zeventiende ben ik van huis weggegaan, in die tijd was dat niet evident hé. Ik wilde weg van huis, ik wilde beroepsmilitair worden en heb dus maar de handtekening van mijn vader vervalst. Ik ben, écht waar, als een stoere macho mijn drie dagen gaan doen. Maar ja, zodra ik in het leger was, wilde ik weer weg natuurlijk. Ik wilde me zo vlug mogelijk laten afkeuren. Ik kwam uiteraard bij de psychiatrische gevallen terecht, bij de blauwe plastrons . Ik was transseksueel, ik gedroeg me plots zo vrouwelijk mogelijk: de tafel dekken met veel zorg, mooie plakjes ham snijden... In totaal ben ik toch acht maanden bij het leger geweest hoor. Ik heb er schone gastjes leren kennen en ik was toen een schoon meiske.''

Toen trok je, zo jong, naar Parijs...

,,Ik zat toen een tijdje onder de vleugels van 'Lily De Greete'. Zij heeft me mee gestimuleerd om naar Parijs te gaan, waar ik bij Madame Arthur en dan Chez Michoux grote sier heb gemaakt. Let op, ik ben altijd alleen geweest in mijn leven. Nooit een vent vast naast mij gehad. Duizend minnaars? Ja, dat wel, maar zelden een vaste relatie. In onze artistieke branche is een vaste partner niet evident, zeker niet als biseksueel. Maar eenzaam ben ik nooit geweest. Ik ben alleen geweest in mijn leven, maar nooit echt eenzaam of triest.''

Het ene travestiespektakel is het andere niet, hoor ik her en der vertellen.

,,Ik kan me zo kwaad maken! Ze trekken een paillette-kleedje aan en zetten een pruik op en ze denken dat ze artiest zijn. Degoutant. Wij repeteren alle dagen voor onze spektakels, zonder dikke nek. Ik trek soms in Gent naar travestiespektakels, waar de mensen niet eens vriendelijk zijn tegen het publiek en waar ze met tombola's geld proberen binnen te halen. Allez jong, een mooie show is toch geen fancyfair! Dat is een cultureel feit, met klasse. Met de vzw Golden Girls ben ik al twintig jaar bezig. Ik denk dat alleen Dille al vroeger in de weer was. Wij behoren tot de oudste groepen van Gent en we laten ons nooit verleiden tot plat commercieel gedoe. Nooit een tombola dus.''

Tussenvraag: wat richtte jij uit in Amsterdam?

,,Ik werkte er ook voor Madame Arthur en ik leidde er een kamerverhuurbedrijf, allez, ge verstaat mij, ik was er hoerenmadam. Amsterdam dat was en is Sin City hé. Iedereen laat u daar gerust. Alles kan en alles mag. Ik had vier meisjes overdag en vier meisjes 's avonds die voor mij werkten, in de jaren tachtig, toen de hele business nog niet werd geregeerd door de Oost-Europeanen. Ik had nog echte Amsterdamse meiden in dienst. Wanneer ze hun aantal heren hadden afgewerkt, kwam de papa met de kindjes mama ophalen na haar dagtaak. Heel normaal. Zoiets kunt ge u nu niet meer voorstellen hé? Die meiden hadden geen pooiers hoor, die waren baas over zichzelf. In Amsterdam heb ik trouwens twee jaar het voorprogramma van Johnny Jordaan verzorgd. Schitterend mens. Ik zong live. Zarah Leander en zo. Maar ik heb Amsterdam de rug toegekeerd toen het aids-probleem plots opdook. Sin City lag op zijn gat. Er was verwarring, de klanten bleven weg... ik kwam net op tijd terug naar Gent. Mijn moeder miste mij. Niemand van mijn meisjes wou nog werken zonder condoom en de klanten wilden niet mét condoom. Het kaartenhuisje van de betaalde liefde stuikte in elkaar. Ik ben nog altijd blij dat ik toen geen pand heb gekocht in Amsterdam. Dan zat ik daar nu nog vast met schulden tot mijn zeventigste.''

Is Gent een leuke stad voor mannen die zich graag in een jurk hullen?

,,Zeker weten. We leven in een tolerante stad. Gentenaars kennen alle talen, ze zijn lekker kritisch natuurlijk, een echte Gentenaar zegt bij alles 'maar, is dat wel...? ' haha.''

Wat doet Carmen dezer dagen?

,,Ik run dit kroegje, dat uniek is in Gent. Met de winsten knappen we ons zaaltje op, waarin we de mooiste spektakels willen verzorgen. Ik regisseer de shows en ik kom af en toe nog eens het podium op. Ik wil de mensen entertainen. Ze hebben dat graag. En in een goed spektakel moet een degelijke finale zitten. Dat eis ik wel. Geen show zonder finale!''

Is er ook opvolging? Lopen er mooie jonge travestietjes rond?

,,Och jong, we hebben er nu eentje rondlopen. Schoon ventje! Schoon meiske ook. En eentje dat luistert naar de regisseur. Dat is zeldzaam hoor, want een Mie die luistert, die kom je zelden tegen.''

Wat is er zo uniek aan deze kroeg?

,, Casa Gold is uniek omdat je een huiskamergevoel moet krijgen. Je kunt aan de toog zitten, maar ook in het salon. Je moet je in het foyer van een theater voelen en iedereen is welkom. Wanneer er show is, lopen de artiesten de hele avond rond als vrouw. Ik hààt het wanneer ze ergens optreden als mooie vrouw en na de show in jeans en pull tussen het publiek gaan zitten. Dat zal en mag hier niet gebeuren! De illusie moet blijven.''

Wanneer zijn de shows te zien?

,,Vier keer per jaar. Uiteraard rond kerstdag en nieuwjaar, de Gentse Feesten, een vakantieshow en ertussendoor iets voor de leden. Ik droom ervan om hier de Vaginamonologen te kunnen opvoeren, in regie van Jan Steen. We zijn aan het onderhandelen. Ons zaaltje kan ook verhuurd worden voor leuke gebeurtenissen.''

En jij bent hier altijd?

,,Natuurlijk. Ook om de boel in de gaten te houden hé. Dit mag geen karikatuurcafé worden. Er wordt hier geen aanstoot gegeven. Ge kunt hier een glas drinken en plezier maken in het salon, maar niet onnozel doen. Ik doe dit voor mijn plezier. Nog een jaar of vijf. Hier kan ik mezelf zijn. Ik loop niet meer met een jurk door de Lange Munt, want dan moet ik zes keer stoppen om mensen te groeten. Carmen is overal bekend hé. Geef mij maar de warmte van mijn kroegje.''

Je bent nu zestig. Waar wil Carmen écht oud worden?

,,Op zijn Italiaans, in een rusthuis van de staat, waar oude artiesten samen hun laatste dagen beleven. Dat zou een droom zijn...''

Casa Gold, Louis De Smetstraat (hoek Van Houttestraat) 50 in Gentbrugge. Tel. 0485-69.77.70. Open van woensdag tot en met zondag, vanaf 20 uur.