A ls we bij een huiszoeking een exemplaar van OK Magazine aantreffen, is dat voor ons negen keer op tien het signaal dat we prijs hebben en dat er na wat zoeken ook wel keiharde kinderporno zal opduiken", zegt een speurder van de pedofiliesectie. ,,Maar omdat er geen gore beelden in voorkomen van kinderen die door volwassenen worden gepenetreerd, is het geen prioriteit voor de parketten."

Zo komt het dat OK Magazine al achttien jaar probleemloos terechtkomt bij de Nederlandse en Belgische abonnees, netjes thuis bezorgd door de postbode.

,,We kennen het tijdschrift niet bij De Post ", zegt woordvoerder Fred Lens na navraag te hebben gedaan. ,,Wellicht zit het in een gesloten omslag. Als een postpakket iets te zien is dat duidelijk indruist tegen de goede zeden, dan blokkeert de veiligheidsdienst de verspreiding en doen we daarvan, zoals iedere goede burger, aangifte bij het parket."

Maar zelfs al zou het tijdschrift in een doorzichtige verpakking worden verstuurd, dan is de kans bijzonder klein dat iemand bij De Post de wenkbrauwen zou fronsen. Het tijdschrift ziet er immers onschuldig en respectabel uit. Op de cover prijkt steevast een foto van een of ander goedlachs, lief ogend knaapje tussen tien en dertien jaar, meestal in zwembroek. Het is pas bij lezing van de artikels binnenin dat men zich vragen kan stellen over de nobele bedoelingen ervan.

,,OK is een driemaandelijks informatiemagazine over ouderen-kinderenrelaties en pedofilie", vermeldt de colofon. Het verschijnt viermaal per jaar en kost voor Belgen tien euro per nummer. Uitgever is de Nederlandse Vereniging Martijn, opgericht in 1982. In een apart kader vermeldt Martijn ,,waar we voor staan": ,, Vereniging Martijn strijdt voor de sociale en maatschappelijke acceptatie van kinderen-ouderenrelaties. Bij wederzijds als plezierig ervaren relaties tussen jongeren en ouderen zou eventuele lichamelijke intimiteit geen probleem hoeven te zijn. () Zij is een platform voor iedereen die tegenwicht wil bieden aan het dogma dat kinderen en jongeren geschaad worden door vriendschap en liefdevolle intimiteit met oudere personen."

In het aprilnummer somt de redactie in een tien pagina's lang opiniestuk achtentwintig (!) oorzaken op van ,,de hetze tegen pedofielen". De schrijver slooft zich uitvoerig uit om aan te tonen dat ,,nooit is aangetoond dat vrijwillige pedoseksuele contacten schadelijk zijn" en eindigt met een pleidooi voor het aanvaarden van pedofiele relaties. Enkele van de aangehaalde argumenten:

-,,Kinderen kunnen al vroeg leren dat hun lichaam fijn kan zijn". - ,,We kweken minder gevaarlijke mensen". - ,,Eenzaamheid en depressies onder kinderen worden tegengegaan": ,,Nu ben je overgeleverd aan je ouders. Niet alle ouders zijn namelijk okay, zelfs al bedoelen ze het goed; dan kun je als kind toch behoefte hebben aan andere persoonlijke vriendschappen met volwassenen."

Child Focus, dat het tijdschrift nog nooit had ingekeken, reageert verbijsterd. ,,We kenden wel de website van Martijn'', zeg Tom Van Renterghem. ,,Die wordt constant in de gaten gehouden door de Nederlandse zedenpolitie. Die mannen zijn meesters in het aftasten van hoe ver ze kunnen gaan. Toch is dit een gevaarlijk tijdschrift. Niet alleen omdat het een eerste stap kan betekenen voor nieuwsgierigen maar vooral omdat het op een subtiele manier pedofielen sust door hen de indruk te geven dat niet zij maar de maatschappij fout bezig is. De artikels houden voor dat een seksuele relatie tussen volwassene en kind normaal is en dat een kind van twaalf al best zelf kan kiezen met wie het seks heeft. Dat is een compleet foute inschatting. Op die leeftijd leert het kind pas zijn identiteit ontdekken, laat staan dat het al in het reine is met zijn seksualiteit. Dit is misbruik maken van een onschuldig kind. Is het niet opvallend dat ze het nooit hebben over de trauma's op korte en lange termijn die een dergelijke relatie kan meebrengen? Of als ze het toch doen, dan worden die gevolgen gebanaliseerd. Dat is schandalig."

Trois Suisses

Kunnen de opiniestukken eventueel nog verdedigd worden als basis voor een maatschappelijk debat, dan is de bedoeling van de door lezers ingestuurde verhalen helemaal dubieus. In ,,Visjes Vangen in de Zee" uit het recentste nummer van OK beschrijft een veertigjarige man op een plastische manier zijn belevenissen aan de kust met een jongentje van dertien. Hun relatie op het strand wordt beschreven als een spontaan spel. Het verhaal wordt toegebouwd naar een stoeipartijtje in het diepe water. ,, Terwijl we nog steeds, op veilige afstand van mogelijke pottenkijkers in mekaar verstrengeld zaten, begon ik hem te aaien, eerst over zijn bovenbenen, dan ertussen, langzaam naar boven, over zijn billen, in de bilnaad,Hij krijste het uit van genot ()" enzovoort . Opvallend in het verhaal is de nadruk die wordt gelegd op het (ook seksuele) plezier dat het jongentje beleeft aan de relatie met de volwassen man. Ook in de andere verhalen worden de heimelijke, intieme ontmoetingen tussen een volwassen man en een knaapje afgeschilderd als een romantisch, paradijselijk ideaal en zijn het de ouders van het jongentje die zijn stiekeme geluk brutaal komen verstoren.

Even verontrustend is een gedicht met als titel Pedopoem , afgedrukt boven een foto van een naakt op bed poserend knaapje. Alle artikels worden overigens geïllustreerd met ,,onschuldige" beelden van jongentjes tussen pakweg tien en dertien jaar, vaak dartelend in het water of in de vrije natuur. Uitzonderlijk zijn de jongetjes naakt, maar altijd zonder zichtbaar piemeltje. Meisjes ontbreken zo goed als volledig in de idyllische droomwereld van OK Magazine.

,,Wie zijn de kinderen op die foto's?", vraagt een pedospeurder zich af. ,,Stel je voor dat je als ouder een foto van je kind tegenkomt in zo'n blad met als onderschrift: Lekker kontje, niet ?

Hoewel het tijdschrift in de colofon vermeldt dat ,,het tonen van foto's van personen in dit blad op geen enkele wijze enig feit impliceert over de seksuele voorkeur of seksuele activiteiten van deze personen" dringt de context rond de foto's de afgebeelde jongentjes onvermijdelijk in de rol van lustobject. ,,Dit zijn zeer suggestieve foto's", besluit Tom Van Renterghem van Child Focus.

,,Vergelijk het met de tijdschriften en video's van het leven in naturistenkampen met titels als Child and Naturism ", zegt de speurder. ,,Die worden ook massaal gekocht door pedofielen. Daarop zie je bijvoorbeeld jonge kinderen naakt volleyballen. Niks illegaals, maar in de handen van pedofielen worden dat erotische beelden. Zo vind je op pedo-websites ook onschuldige foto's uit de cataloog van Trois Suisses waarop een kind onderbroekjes showt - 3 voor 2 euro! Maar die zijn niet op de site gezet om reclame te maken voor ondergoed."

Over de schreef

,,Volgens mij persoonlijk balanceert OK Magazine niet op het randje maar flink erover", zegt Lieve Pellens, die zich op het federaal parket buigt over zedenzaken. ,,Toch is er in ons land nog nooit een rechterlijke uitspraak gevallen over het tijdschrift. Dat komt omdat het magazine in een strafdossier nooit als afzonderlijk bezwarend element voorkomt maar altijd in combinatie met veel harder pornografisch materiaal. Bovendien maakt de referentiemagistraat zedenzaken op ieder parket zelf uit over wat toelaatbaar is en wat over de schreef gaat. Maar als dit tijdschrift in de winkel zou liggen, dan was het zonder twijfel al uit de handel genomen."