Tieners krijsen voor Tokio Hotel

De middag was voor de kids. De avond was voor de papa's en de mama's. Eigenlijk draaide het gistermiddag maar om één band: Tokio Hotel, de groep rond de Duitse broertjes Kaulitz. Ze zouden al over hun toppunt heen zijn en de hysterie voorbij. Werchter Boutique bewees gisteren het tegendeel. Zelden - nooit eigenlijk - zo veel gegil gehoord op een festivalweide.

Zornik, de groep rond Limburger Koen Buyse, had er zich zelfs al bij neergelegd. 'Nog acht nummers en...', klonk het. Gekrijs. Alweer. Toen de roadies van Tokio Hotel het podium klaar maakten, werden de duizenden meisjes op de eerste rijen wild. Een drumstel of een gitaar van de helden zien was al genoeg. Een pak fans moest worden afgevoerd. Maar gelukkig werd er fris water uitgedeeld en bleef de schade beperkt.

Tokio Hotel pakte de weide probleemloos in. Eén probleem: toen moesten al die kids nog acht uur wakker blijven voor de muziek van mama en papa. Het lukte vaak niet. Veel mensen gingen gisteren al in de vooravond naar huis. Bij familie-uitjes zijn de kindjes vaak baas.

Tot Tokio Hotel was Werchter Boutique dus eigenlijk één groot familiefeest. Aan de toog bleef het opvallend rustig. Logisch, want nooit waren er zo veel frigoboxen te zien op één terrein als gisteren in Werchter. Alles hadden ze mee. Dozen fruitsap en broodjes met smeerkaas hadden we wel verwacht. Maar sommigen maakten er een echte luxepicknick van.

Kleintjes die niet van muziek houden, hoefden zich niet te vervelen. Waar vorige week tijdens Rock Werchter nog gedanst werd, was nu een kinderparadijs. De Marquee stond boordevol springkastelen, schminkstandjes...

En toch was Werchter Boutique nog altijd een muziekfestival. Na de hysterie van Tokio Hotel was het tijd voor muziek. Mick Hucknall mocht komen tonen dat hij veel meer is dan Simply Red. Goed gedaan, maar de wei keek mak toe. Crowded House bewees dat de groep eigenlijk verplichte kost moest zijn op elk zomerfestival. Neil Finn en de zijnen brachten vrolijke luistermuziek waar ook de kleintjes opnieuw recht voor kwamen.

De avond werd gisteren op gang geblazen door James Blunt. Hij zorgde met zijn emopop voor de laatste tienerkeetjes. In hun nieuwe Tokio Hotel-shirt zongen ze mee terwijl ze vochten tegen de slaap. Ze wilden naar huis, maar papa en mama wilden nog blijven. Voor Carlos Santana, die nog eens toonde dat hij één van de beste gitaristen ter wereld is. En voor Doe Maar. De fijnste Nederlandse groep aller tijden was de perfecte afsluiter voor een fijn Belgisch festival. Het was een strak plan van Herman Schueremans om jong en oud samen te brengen op één festivalweide. En hij is erin geslaagd, met verve.