Laurent Louis, die op de rug van de Brusselse advocaat Mischaël Modrikamen in de Kamer kwam en zich als enige verkozene van zijn partij prompt afscheurde, is een gek. Dat weet iedereen die wel eens in de Wetstraat komt. Op zich is dat niet strafbaar natuurlijk.

Louis etaleerde gisteren zijn waanzin door te razen over pedofilienetwerken en foto's van de autopsie van Julie en Melissa aan de pers te tonen. Deze jongen, die zichzelf kennelijk onderzoeksrechter waant, heeft psychiatrische hulp nodig. Zijn demarche was namelijk zéér excessief.

Maar ditmaal niet onbeduidend. Laurent Louis stak gisteren een ontoelaatbare grens over. Met zijn persconferentie raakte hij de ouders van Julie en Melissa, zovele jaren na het pijnlijke overlijden van hun dochters, recht in het hart. In zijn ziekelijke hang naar aandacht vond hij het nodig om oude wonden weer open te scheuren. Veel egoïstischer dan dat ging het er in de politiek nooit aan toe.

Als je de activiteiten van Laurent Louis tenminste onder de noemer 'politiek' kunt rangschikken, wat natuurlijk niet het geval is. Laurent Louis kwetste op de allereerste plaats de ouders Lejeune en Russo, maar brengt ook de hele politiek te schande. De reactie van de Kamer, die massaal het halfrond verliet toen Louis het woord nam, was passend. De vlammende reacties uit alle mogelijke partijen én van Kamervoorzitter André Flahaut evenzeer.

Met zijn uithaal van gisteren holt Louis het begrip 'parlementaire onschendbaarheid' uit. Dat is bedoeld om kritische stemmen te beschermen tegen autoritaire machthebbers, niet om gekken te laten razen zonder dat hen een strobreed in de weg kan worden gelegd.

Je kunt alleen maar hopen dat zijn onschendbaarheid nu zo snel mogelijk opgeheven wordt. Zodat deze jongen de professionele hulp kan ontvangen die hij zo duidelijk nodig heeft.