We staan voor pakweg een maand van onzekerheid en alleen al dat vooruitzicht deed beleggers op de verkoopknop drukken. De vooruitzichten van een bedrijf of de waardering maken daarbij niet zoveel uit: 'buiten die aandelen', want ze stijgen niet of men verwacht toch zeker geen winst op korte termijn.

Er heerst een opmerkelijk gebrek aan kopers. Al is die uitspraak niet helemaal correct, want er worden altijd evenveel aandelen gekocht als er verkocht worden. Maar de kopers hebben heel weinig haast en slaan alleen aandelen in tegen echte afbraakprijzen.

Zij beseffen dat de kans op winst op korte termijn klein is, maar gaan voor de grote winst op langere termijn. Maar daarvoor moet het klimaat compleet omslaan. De vraag is wat de extreme risicoaversie kan veranderen... Want beheerders van beleggingsfondsen mogen dan nog zoveel spotgoedkope aandelen met behoorlijke perspectieven zien, als niemand geld stort in die fondsen, helpt dat de koersen geen millimeter hoger.

En terwijl de Duitse langetermijnrente op tien jaar rond een dieptepunt van zowat 1,4procent blijft noteren, is de grafiek van de tienjarige Amerikaanse rente al even ontluisterend. Gisteren noteerde die rond 1,79procent, terwijl het er in maart nog naar uitzag dat de 2procent definitief vaarwel was gezegd. De Amerikaanse rente zakte weer bijna tot het dieptepunt van 1,68procent van november vorig jaar. Nochtans zou de Amerikaanse economie aan een opleving bezig zijn. Ook de olieprijs en het goud vallen terug. Het lijkt wel of de beleggers zich voorbereiden op een depressie.