Ik denk daar uiteraard het mijne over. Ik heb twee prinsen en één prinses. Ik kan je verzekeren: dat is geweldig. Zeker omdat mijn dochter de jongste is: als je al vijf jaar lang twee zonen hebt rondlopen die geregeld je living ombouwen tot oorlogsgebied (kampen incluis), die elke dag je gang tot een modderbaan herleiden omdat ze zich alweer zwaar vermaakt hebben in de tuin, én die je steeds voorzien van een “bah” of “ekkes” als je vraagt of ze zin hebben om mee te gaan shoppen voor een nieuwe outfit, dan is het dus echt wel zalig om een kleine prinses op de wereld te zetten. En ja: ze heeft een roze kamer. Weliswaar slechts 1 muur, en in een stoer roze (fuchsia), in combinatie met paars en wit, maar allez: toch roze. En ja, ze heeft Barbies. Ik kocht haar haar eerste Barbie al toen ze nog niet kon lopen (maar dat was meer voor mezelf dan voor haar vrees ik). En ja, ze speelt met poppen. MAAR ik dring haar niets op: haar broers spelen in dezelfde ruimte met auto’s en Legoblokken. Het interesseert haar totaal niet. Ze heeft haar poppenhoek, en daar kan je haar bijna altijd vinden. Ze knutselt ook heel graag, en dat doet ze dan wel samen met haar broers. En tekenen en kleuren. De roze stiften zijn wel voor haar: die heeft ze zichzelf toegeëigend. Niet dat haar broers die willen: “ekkes, roze is wel voor meisjes he!” En neen, zo heb ik die niet opgevoed: dat is nu eenmaal hoe zij het zien.

Mega Mindy vormde enige tijd wel een probleem voor mijn jongens: “wow, zo’n coole Superheldin! Zo willen wij ook wel zijn”! Maar helaas: haar fuchsia-pakje paste niet echt in het profiel van “stoere jongen.” Maar daar trok mijn jongste zoon zich niets van aan: roze of niet, hij wou zo’n pak. Hij kreeg zo’n pak (kadootje van de buren). Hele dagen liep hij erin rond. De reacties die we daarop kregen waren vaak een beetje zielig. Een jongen in een roze catsuit, dat kon blijkbaar niet. Ik trok me daar weinig van aan, maar het was wel triest voor hem. En toen kwam (dankjewel Studio 100!): Mega Toby. Hupla: het Mega Mindy pak werd onmiddellijk bij zus gedumpt: een Mega Toby pak graag, Sinterklaas!

Waar het dus op neerkomt: ik laat mijn kinderen zijn wie ze zijn. En mijn jongens zijn écht anders dan mijn meisje. Als mijn dochter iets absoluut in het roze wil, dan ga ik haar niet dwingen om een andere kleur te nemen “omdat het beter zou zijn alles neutraal te houden”. In haar kleren tracht ik wél het roze te beperken: teveel roze vind ik zo tuttig voor een meisje. Ik ga dan eerder rood kiezen omdat ik weet dat ze dat wel nog ok vindt. Maar dat heeft dus niets te maken met rolpatronen. En als één van mijn zonen ballet zou willen doen, dan mag hij dat ook. En natuurlijk wil ik heel graag dat mijn dochter in mijn voetsporen treedt en op dansles gaat, maar als ze absoluut wil voetballen, zal ik haar dat ook laten doen (dik tegen mijn zin maar soit): als ze maar zichzelf kunnen zijn én gelukkig zijn. Rolpatronen of niet. (KVL)

Bruidsjongen (J)ann
Je mag dan nog zo je best doen om je kinderen een ‘gender-neutrale’ opvoeding te geven (wat ik dus ook probeer), toch is onze hele (consumptie)maatschappij er op gericht om je kind of in het ene (meisje) of in het andere (jongen) vakje onder te brengen. En ze daar ook te houden! Tegendraads als ik altijd ben, probeer ik echter al jaren om mijn kinderen zo ver mogelijk van de platgetreden en traditionele jongens/meisjes-paden weg te houden en ze zelf hun weg te laten zoeken.

Maar simpel is het niet. Neem nu bijvoorbeeld de zomerkampen die organisaties als FreeTime of IdeeKids aanbieden. Schitterende initiatieven, daar niet van, maar kunnen ze die kampen nu echt niet wat neutraler maken? Probeer je dochter maar eens warm te maken voor het ongetwijfeld heel leuke ‘Sportreis rond de wereld’ - kamp als er ook zoiets bestaat als ‘Fashionista’s’ of ‘Beauty-kamp’. Tsja, dan zijn ze verwonderd dat 11-jarigen er soms al uitzien als halve volwassenen… Ze krijgen het zo door hun strot geramd, dat ze die bipolaire wereld met vaak onrealistische rolmodellen helemaal normaal vinden. Ik moet nu al hemel en aarde bewegen om mijn dochter eens in een jeansbroek te krijgen. Kleedjes en rokjes regeren momenteel in Nora-land en bij elke outfit hoort ook een gelijkkleurige of ton-sur-ton diadeem of haarspeldje(zucht).

Mijn zoon lapt voorlopig wel nog alle rolpatronen-regels aan zijn laars en is nog volop op zoek naar zijn ware identiteit. De enige dag speelt hij met auto’s, zwaarden en piratenboten, maar de volgende dag zaagt hij de oren van mijn kop om toch maar zijn nageltjes te lakken in een flashy glitter-and-glamour kleur. Vraag hem trouwens wat zijn lievelingskleur is en hij zegt zonder verpinken ‘roze’. Ik vind het allemaal okee, want ik was zelf als kind ook al een beetje tegendraads.

In tegenstelling tot mijn dochter wou ik vooral GEEN rokjes of kleedjes dragen. Broeken, broeken en nog eens broeken, ik weigerde pertinent om iets anders aan te trekken. Ook van vlechtjes en staartjes gruwelde ik. Mijn haren waren lekker kort geknipt en dat vond ik prima. Ik voelde me kortom een halve jongen. En blijkbaar kon ik ook probleemloos doorgaan voor jongen, want toen vrienden van mijn ouders in het huwelijksbootjes stapten en ze op zoek waren naar een bruidsmeisje en – jongen, vroegen ze het respectievelijk aan mijn nichtje… en aan mij! En zo eindigde ik dus in een mini-pitteleer, inclusief hoge hoed, en liep ik hand in hand met mijn nichtje door het gangpad van de kerk.

Ik weet niet meer wanneer precies, maar op een gegeven moment is er wel een kentering gekomen en koos ik wel voluit voor de vrouwelijke look. Ik liet mijn haren groeien, begon rokjes en kleedjes te dragen en zelfs schoenen met hoge hakken! En voorlopig voel ik mij daar nog altijd goed bij. Mocht ik binnenkort toch een onweerstaanbare drang voelen om terug over te stappen naar de ‘andere kant’, dan zullen jullie de eerste zijn die het te horen krijgen! De nieuwe rubriek zal dan luiden: Kathy & Jann! (AVS)

Kathy Van Looy is 37, mama van Iliano (8), Mauro (5) en Ana Lucia (3), en combineert die taak met het runnen van twee kleine bedrijven samen met haar man Lorenzo, en freelance-werk voor het communicatieagentschap Porter Novelli. Ze heeft een passie voor mode en fotografie, en wordt blij van terrasjes doen, sporten, tijd doorbrengen met vrienden en tijdschriften lezen.

Ann Van Steenkiste telt 34 lentes en is naast echtgenote van Michel, ook nog eens mama van Nora (6) en Nathan (4) en zaakvoerster van het communicatiebureau Gloribox. De weinige tijd die haar dan nog rest, spendeert ze aan lopen, muziek en lezen, al dan niet gecombineerd.