De jonge T.J. heeft net zijn moeder verloren en zijn vader is de grip op het leven kwijt. Wanneer de dakloze anarchist Hesher bij hen intrekt, lijken de zaken volledig te ontsporen. De personages werken elkaar op de zenuwen met hun hoogstpersoonlijke ellende, tot ze – zo gaat dat dan – gelouterd worden en die chaos aangrijpen om hun leven weer op de rails te krijgen.

Hesher is onderhoudend, laat dat duidelijk zijn. Regisseur Spencer Susser durft met zijn eerste langspeelfilm evenwel geen duidelijke keuzes maken. De dramatiek blijft veelal de ondertoon, verder afgevlakt door luchtige passages. Dat die kruisbestuiving kán werken, bewijst pakweg Little miss sunshine, maar Hesher tilt ze niet naar een hoger niveau. Wat rest is een droefgeestig menselijk portret dat zelden aangrijpt - de scène met de doodskist als grote uitzondering - en een vleugje humor dat nooit écht spits of tragikomisch wordt.

Hoofdrolspeler Joseph Gordon-Levitt werd flink bejubeld omwille van zijn prestatie, al gaat onze sympathie vooral uit naar Rainn Wilson, T.J.’s vader die met zijn vrouw ook alle levenslust heeft begraven. En Natalie Portman, tjah, die hangt er maar wat bij.

Nog een kleine uitsmijter: we zijn geen kommaneukers, maar als we de naam ‘Hesher’ geschreven zien als het Metallica-logo en het dvd-hoesje ‘met muziek van Metallica en Motörhead’ vermeldt, verwachten we meer dan enkele instrumentale stukjes die uit een autoradio schallen. (bpr)

film:

extra's: geen

dvd / DFW