Julia, een succesvolle advocate uit Helsinki, trekt naar een klein dorpje om de inwoners bij te staan in hun protest tegen de komst van een stuwdam. Kort na haar aankomst wordt ze lastiggevallen door bovennatuurlijke verschijnselen. Om dat fenomeen te verklaren en te bestrijden, moet ze afdalen in haar eigen verleden.

Noorwegen heeft met originele horrorfilms als Troll hunter en Thale zijn folklore vlot de eenentwintigste eeuw binnengeloodst. Finland blijft met Body of water (Syvälle salattu) steken in een voorspelbare prent rond een halfzachte legende over watergeesten. Faut le faireBody of water heeft twee grote plotwendingen die een beetje filmliefhebber heeft geraden nog voor de film halfweg is. Eens dat vel eraf is gestroopt, rest er weinig. Vooral de climax laat een zuur gevoel na wanneer de aftiteling over het scherm rolt. Een beetje goedkoop en gemakkelijk, vonden wij.

Body of water zet zwaar in op sfeerschepping. Alleen gebeurt dat met het grote handboek der clichés opgeslagen naast het script: een leegstaand schoolgebouw, verlaten oevers van een meer en nevel, heel veel nevel. Dat werkt bij tijden, maar vernieuwend is het niet. Het is een gemiste kans dat het mysterie niet méér wordt gevoed door menselijke interactie. Een dreigende dialoog of subtiele karaktereigenschappen zijn vaak aangrijpender dan een uit zichzelf dichtslaande deur. Vooral omdat de acteerprestaties - hoofdrolspeelster Krista Kosonen op kop - degelijk zijn.

We staan ongetwijfeld alleen met onze mening, maar als het op stuwdammen en watergeesten aankomt, beroerde Brian Yuzna's verguisde Beneath still waters (2005) ons een pak meer. En wie houdt van Finse volksverhalen is beter af met Rare exports (2010). (bpr)

film:

extra's: geen

dvd / Living Colour