"Voor ‘Ou Menya’ reisde Bieke Depoorter met de Trans-Siberische Express drie maanden door Rusland", zegt de Sint-Pietersabdij in een persbericht. 'Ze sprak geen Russisch en behielp zich met een papiertje met daarop een naar het Russisch vertaalde tekst: ‘Ik zoek een plaats om de nacht door te brengen. Kent u mensen die misschien een bed of een zetel hebben? Ik heb niets bijzonders nodig en ik heb een slaapzak bij me. Ik wens niet in een hotel te verblijven omdat ik weinig geld heb en omdat ik wil zien hoe de mensen in Rusland leven. Kan ik misschien bij u thuis slapen? Hartelijk dank voor de hulp!'

"Het briefje miste zijn effect niet, de jonge fotografe vond elke nacht opnieuw een onderkomen. Toevallige ontmoetingen bepaalden haar slaapplaatsen. Ze trok van familie naar familie in vergeten dorpjes. Nieuwsgierig stapte ze onbekende, vaak wonderlijke werelden binnen. Nooit wist ze waar ze de volgende nacht zou belanden."

"Men trakteerde haar op verhalen en gesprekken waar ze geen touw aan kan vastknopen. Muziek en liederen, veel wodka en voortreffelijk eten of een gearmde nachtelijke wandeling voor het slapen gaan, werden haar deel. Ze sliep op de grond of kreeg een bed en soms zelfs een schone pyjama te leen."

Hetzelfde experiment deed Bieke Depoorter nog eens over in de Verenigde Staten. "Ze noemde de reeks ‘I am about to call it a Day’. Ook tijdens dit ‘work in progress’ liet ze zich telkens opnieuw verrassen. Ze wist nooit waar haar volgende contact haar zou brengen. Haar foto’s ogen als snelle, bijna gestolen momenten uit het leven van anderen. Ze zijn direct maar nooit zonder respect. Ze vormen een visueel gedicht die de kijker meeneemt in de liefdevolle blik van hun maker."