De Molenfeesten is een uitgesproken moment om verenigingen te promoten en te financieren. Daar is niets verkeerds mee. Elke aanwezige amuseert er zich immers kostelijk, het bier vloeit rijkelijk en kinderen kunnen er terecht voor tal van animatie. Maar ook de volwassene wil wat.

Het programma van dit jaar getuigt dan ook van weinig originaliteit. Akkoord, Scala is een naam van formaat. Het koor wandelt Europa af en bekt festival na festival, zaal na zaal vol. Maar is dat wel wat we nodig hebben na klasbakken als Raymond van het Groenewoud en Paul Michiels de afgelopen jaren? Waar is de Rock 'n Roll, waar is de Vlaamse ziel en oerklasse? Waar zijn de meezingers?

De Molenfeesten zijn een groot volksfeest geworden, waar niet alleen het programma maar ook de volkse culinaire mossel met friet belangrijk zijn geworden. En dat is zeker belangrijk. Op zondag 25 juli mag Wim Leys - andermaal - het Vlaanderen Zingt concept inleiden. Zeer leuk de afgelopen jaren, maar misschien tijd voor verandering?

De Molenfeesten zullen ongetwijfeld weer een topper worden. Toch stel ik me de vraag of er qua programma naar volgend jaar toe kan nagedacht worden over een verfrissend collectief dat niet alleen een nichepubliek maar heel Keerbergen aanspreekt. Hopelijk heb ik het verkeerd.

Een kopie is nooit evengoed als het originele. Wat gisteren goed was is vandaag oud. Toch zal de molen dit jaar even soepel draaien.