Je kon er niet omheen in Lochristi de laatste dagen: ‘ons’ Evi heeft een bronzen medaille behaald op de Olympische Spelen! Van de drie Belgische medailles in Londen komt er ééntje in Zaffelare terecht. En wees maar zeker dat we daar in Lochristi fier op zijn.

Is het niet ontroerend dat zovele mensen op de been waren om Evi welkom terug te heten? Ze was er zowaar zelf wat overdonderd van. Ik ken haar niet maar het ziet er een heel sympathieke, toffe madam uit! Iemand die geniet van de mooie dingen van het leven. Prachtig toch hoe ze met haar beide oma’s in Zaffelare werd rondgereden en toegejuicht! Wat zullen die dames fier zijn en genoten hebben!

Nu is het één groot feest maar Evi heeft vast vaak harde, eenzame, moeilijke momenten gehad tijdens die vele trainingen die vooraf gegaan zijn aan dit Olympisch succes. Een topatleet: het is niet altijd gemakkelijk. En alleen als je succes oogst kom je ‘in the picture’. Tenzij je in Londen een stapje buiten zet en je, voor eventjes maar, laat gaan. Direct de paparazzi op je dak: Gijs kan ervan meespreken. Erg toch dat die jongen zo in de pers neergesabeld wordt. Hij heeft vast even hard getraind als Evi. Bovendien heeft hij ook nog ‘ns familiale zorgen . Je moet er toch maar staan, daar in Londen, terwijl je mama zo ziek is. Is het verwonderlijk dat je dan eens uitgaat? En ja, dan zijn twee pintjes al genoeg na al die maanden ascetisch leven.

Voor mij hebben alle atleten superhard hun best gedaan, medaille of niet. Vier jaar hiernaartoe werken en dan moet je op dat ene moment het beste uit jezelf halen en presteren om in de annalen te komen… Wat een stress moet dat niet met zich meebrengen! Bij Evi is het gelukt, bij Gijs niet. Maar Gijs is nog jong: hij maakt het nog wel!

Evi en Gijs: Lochristi is fier op jullie!