Scharen slijpen is een eeuwenoud ambacht. Toch evolueerde het beroep onder druk van de opkomst van machines. De scharensliep die ik kende als broekventje woonde in de Abdijstraat en had zijn auto omgebouwd tot een rijdende slijpinstallatie.

De man reed met een lichtgroene Citroën 2pk en had in de kofferbak van het 'lelijke eendje' een slijpinstallatie gebouwd. De slijpsteen werd aangedreven door de automotor. Destijds een inventieve manier om het harde labeur van het manuele slijpen te vervangen door motorisch slijpen.

De scharensliep, zoals we hem noemden, was voor ons kleine pagadders overigens een angstaanjagende figuur. De man had immers een, in onze ogen althans, reuzengrote herdershond.

En die vervaarlijke viervoeter stond ons na schooltijd met zijn blikkerende tanden steevast op te wachten. Het was telkens weer een hele opgave om de hond te ontwijken en heelhuids thuis te geraken. Een lichtelijk traumatische ervaring die er ons toch niet van weerhield om even later toch weer de straat op te gaan om te spelen.