Knikkeren was helemaal in toen wij in de lagere school zaten. We gingen ons onder meer bij Alma bevoorraden, het winkeltje boven de Abdijstraat (of beneden de Oudesteenweg zo je wil). Of we trokken naar Jefken Bazar in de Brugstraat, destijds hét speelgoedparadijs.

Daar lagen de 'marbels' glimmend op ons te wachten. Felgekleurde 'biekes', metalen schieters, knikkers in alle maten en kleuren. De 'maazen' die we dan zorgvuldig hadden uitgekozen gingen in een washandje dat je kon toestroppen.

Op de schoolkoer waren er overigens in de betonnenn ondergrond enkele knikkerbanen uitgetekend. Je kon ook naar elkaar toeschieten, als je de knikker van de tegenstander raakte mocht je die houden.

Of we speelden 'poelek wrauf'. De deelnemers legden elk enkele marbels in een door krijt afgebakende cirkel. Om beurt werd er dan naar dat 'poeleke' knikkers geschoten, de schieters die je uit de cirkel kon knikkeren mocht je in je washandjes stoppen. Vaak werden er wel heroïsche discussies gevoerd of die 'maas' nu al dan niet correct was weggeschoten.

En als we het knikkeren beu waren gingen we kaatsen tegen de schoolmuur of werd er een 'skoebidoe' gemaakt. Mooie onbezorgde tijden.