28 augustus 1977: ik krijg een telefoon van zuster Jaklien, directrice. Er is een interimopdracht in de eerste kleuterklas Lindenhoek. Meteen een zoekopdracht om (toen nog zonder GPS) de gemeente Melle te vinden. Was er daar niet een brouwerij?

Het wordt mijn eerste echte job als kleuterjuf. Gedaan met het heen en weer pendelen naar Wallonië, waar ik na mijn studies een jaar als opvoedster werkte voor de NMBS.

De school:

  • met zuster Aimé en juf Monique
  • met een schoolbus die een echte toeristische rondrit door Melle maakte, in weer en wind. Heel soms moest je er een aantal joelende ‘appelsienengooiers’ bijnemen. Het lot van de busbegeleider.
  • met een mazoutstoof die je ’s winters zelf met lucifers moest aansteken, vroeg genoeg en met de hoop dat hij echt warmte gaf
  • met een warme maaltijd van Traiteur Martin voor een bedrag van 28 Belgische frank
  • met het spaarsysteem bij de ASLK waarbij de kleuters elke week spaarden met cash geld
  • met het melkgeld dat elke maandagmorgen, eveneens cash, werd betaald – vooral de AA-melk werd gepromoot
  • met de toiletten zonder spoelbak en een opening onderaan in de deur (het hartje ontbrak)
  • met de jaarlijkse kaarting, het schoolbal, het restaurant, er was altijd ambiance, én trappist
  • maar het allerbelangrijkste: 12 lieve kleuters

Uiteindelijk bleef ik een jaar op de Lindenhoek. Dat eerste schooljaar eindigde trouwens met 36 kleuters, zonder enige bijkomende hulp.

Het daarop volgende schooljaar zag er veelbelovend uit. Ik mocht opnieuw starten, voor even maar want door de regelgeving – de reaffectatie – diende ik rond de jaarwisseling plaats te maken voor juf Chris.

Op dus naar een andere school. Met een korte interimopdracht in Gentbrugge en een langere opdracht in het landelijke Munte en Melsen.

Tot opnieuw zuster Jaklien mij contacteerde voor een nieuwe interimopdracht: het ‘peuterklasje’ in de Wezenstraat. Toen zuster Aimé op pensioen ging, werd ik opnieuw juf in de Lindenhoek. Daar werken was altijd leuk. We poetsten en richtten de klaslokalen zelf in, net zoals dit later ook in de Wezenstraat gebeurde.

Er kwam een periode dat onze eigen dochters naar onze school kwamen. Zij liepen er school tot het zesde leerjaar. Zij waren zelfs kleuter in mijn eigen klas. Toen was dat nog heel gewoon. Mijn dochters kenden toen ook mijn toffe collega’s. Een aantal gedenkenswaardige collega’s waren onder meer zuster Aimé, juf Mariette, juf Mimi, Mevr. Van Den Abeele en juf Monique, die mijn hartsvriendin werd. Uiteraard vergeet ik ook mijn andere collega’s niet.

Sommigen van mijn huidige collega’s waren ooit mijn kleuters, zoals Lothar en Sylvia. Er waren ook kinderen van collega’s in mijn klas, wat een speciale band gaf. En onze dochters werden ook leerling bij collega’s.

Meteen het besef dat de tijd veel te snel voorbij gaat.

In mijn loopbaan heb ik ook heel wat directiewissels meegemaakt. Dat was niet altijd evident, en het was niet altijd een effen pad.

Veel schoolprojecten waren een succes, met als toppers: Kleine Adam, de kist van colora en het kerstgebeuren. Maar ook de eigen uitstappen naar het Gravensteen in Gent, de zoo of Planckendael waren steeds voltreffers, waaraan kleuters die groot worden nog eens terugdenken.

Ik weet van mezelf dat ik ‘op rechtvaardigheid sta’ en ook wel eens goed mijn gedacht durf te zeggen. Ik streefde er naar dat alle collega’s gelijk en goed behandeld werden. Mag ik dan ook een boodschap meegeven? Wees solidair met elkaar en draag vooral goed zorg voor elkaar, ook al zijn er soms moeilijke momenten. De beste klas- en schoolmomenten zijn er evenwel om te koesteren en te herinneren.

De TBS-regeling werd in vraag gesteld. Een kwikke federale minister dacht snel wat pensioenhervormingen door te voeren, met alle gevolgen vandien. De erg flamboyante Vlaams minister van onderwijs zette het systeem op zijn beurt op de helling. Gelukkig was er het syndicaat dat reageerde, en soms ook de eenzame staker op een school. Uiteindelijk heb ik dan toch de keuze gemaakt, op basis van de nieuwe voorwaarden. Immers: wie het kleiner geworden wachtgeld niet eert, is het grote pensioengeld niet weerd!

Ik zal mijn keuters missen. Ik koester hen met de beste herinneringen. Ook mijn collega’s en hun verjaardagen (ik ken ze van buiten!) zal ik niet vergeten.

Nog dit: hierbij draag ik officieel de personeelskas over aan Karolien. Ik twijfel er niet aan dat deze in goede handen zal zijn bij haar.

Je zal mij nog, uiteraard bij leven en welzijn, zien en horen als er iets te eten of te drinken valt, zoals op de spaghettifuif of het ontbijt van Gontrode. Natuurlijk ook voor een babbel.

Ik wens jullie het allerbeste toe en draag jullie allen een warm hart toe.

Getekend: juf Marijke