Het zou onverantwoord en onmogelijk zijn hier chronologisch en volledig verslag uit te brengen van de uitreiking, want dan zit u hier binnen een paar uur nog te lezen. Want als er een evenement in Gent is dat de reputatie en traditie in ere houdt van 'laat het vooral niet te rap vooruitgaan en waarom zouden we afwijken van het scenario van vorig jaar', dan is het wel de uitreiking van de Handsjes.

Maar de sprekers op het podium, en de artiesten, die wisselen wel elk jaar natuurlijk. 

Elk van de drie verkozenen wordt ingeleid door iemand uit zijn of haar (dit jaar waren het dus drie heren) omgeving. In het geval van Frank van Laecke was dat gewezen gouverneur Herman Balthazar die een aantal aspecten van Van Laecke blootlegde en hem onder meer prees voor de manier waarop hij niet alleen de Oost-vlaamse viering van de 60/40 feesten (het jubileum van Koning Boudewijn) organiseerde, maar dat zo goed deed dat hij ook het nationaal feest op het koninklijk paleis mocht gaan organiseren.

Geert Van Doorne werd dan weer _ op rijm nog wel, en dat 7 minuten lang _ bejubeld door Marijke Huvenne, de echtgenote van Geert's vroegere baas. Hoe hij er van droomde om kunstgeschiedenis te studeren, dat van zijn ouders niet mocht, Romaanse moest doen, om dan, als leraar, er voor te zorgen dat al zijn lesuren 's voormiddags waren, zodat hij, 's namiddags naar de universiteit kon om alsnog een diploma kunstgeschiedenis te halen.

Derde spreker was burgemeester Daniël Termont, die het over zijn voorganger, leermeester en partijgenoot Gilbert Temmerman mocht hebben. Termont kreeg net als de andere sprekers 7 minuten, maar Termont wist dat zijn speech eigenlijk 10 minuten duurde. Termont sprak dan ook aan een snelheid van een TGV-trein, zodat hij toch binnen de tijd bleef. Voor het geval Termont toch stukken zou weggelaten hebben, u kan zijn speech hier integraal nalezen.

 

 Tussen de speeches door is er ook tijd voor muziek. De gelauwerden zelf, die mogen tussen haakjes geen woord zeggen. De heren zitten de hele tijd braaf op een stoel op het podium en moeten alleen de ceremonie protocolaire doen van hun hand in een houten bakje te duwen, voor de zogenaamde gipsafdruk.

 

Lile Castel trad twee keer op, en kreeg van Pierke een straffe aankondiging: ,Er is een boek over Lily geschreven, maar haar carnet d'amour heeft ze toegelaten. Maar best ook, aldus Pierke, want er zouden er hier nogal veel met beschaamde kaken naast hun wederhelft kunnen zitten!'

Ook Will Ferdy bracht twee nummers, waaronder een herwerkte versie van Christine. Herwerkt in de tijd, en ook in het dialect. Twee aanpassingen die de artiest parten speelden, want na een paar zinnen raakte hij de tekst kwijt. Wat aanvankelijk een beetje een zielig moment leek te worden, draaide dan uit op een eerlijk mooi moment: ,Stop, mag ik stoppen asjeblief, ik zou willen herbeginnen. Ik ben de tekst even kwijt, en dit lied is te mooi om te vermoorden. Ik ga herbeginnen, ik ga er mijn tekst bijnemen. Ik dacht dat het mij zou lukken zonder tekst, maar niet dus.' En Ferdy herbegon, met de aangepaste tekst op een blaadje in de hand.

Ook Gido Vangent bracht een paar nummers, waaronder een heel fijntje over een bierkaartje. Judith Remue, alias Klein Pierke 2010, zong ook, maar dat was niet stemvast, om beleefd te blijven. Wim Claeys, de man met de accordeon, mocht de avond afsluiten.

En toen volgde Klokke Roeland, ook al in het Gents, en de boterhammen met hoofdvlees en gehakt.

 Tot volgend jaar. Al dan niet in de schaapstal.

 

Hieronder de tekst van burgemeester Termont over Gilbert Temmerman

 

Gilbert Temmerman Laudatio 8 Dec 2011 TERMONT