Lady Linn and her Magnificent Seven: op zomerfestivals swingt ze de meest hardnekkige regenbuien weg, maar naar aanleiding van haar meest recente cd No Goodye At All toert ze nu langs theaterzalen en culturele centrale, en dan mag het allemaal een beetje meer sober. Songs die tot op het bot herleid zijn, die een versie meekrijgen met alleen maar piano of contrabass. Niets mis mee, en met de stem en podiumpresentatie van Lady Linn zat het ook allemaal goed. Een fijne intro ook, die meteen de sfeer zette: Lady Linn, met haar rug naar het publiek op de pianokruk, die Good Old Sunday Blues inzet, daarna naar het midden van het podium komt, waarop vanuit de zijgangen van de zaal de blazersectie op het podium komt en meteen vaart in het nummer steekt. Fijn gevonden, om aan te tonen dat het hier over een ietwat meer intiem theaterconcert zou gaan, maar dat het ook niet slaapverwekkend zou zijn. En dat werkte, al zag het er even uit dat de herhaling van het trucje om een nummer te laten domineren door één van de muzikanten, en daarna aan te vullen met de rest van de groep, te doorzichtig werd.

Lady Linn vatte de set aan met vier nummers van No Goodbye At All: Good Old Sunday Blues, Love Song, Over en Little Bird. Die liet ze volgen door That’s Alright, het openingsnummer uit Here We Go Again, waarin ze ruimte gaf aan haar vrouwelijke saxofoniste. Volgden  daarna met Nina, Didn’t Know What To Say en Good Morning weer drie nummers uit No Goodbye At All.
 
I Don’t Wanna Dance, het nummer waarmee  Lady Linn meteen als een komeet  naar boven schoot, zette ze in, samen met haar bassist, en ook hier kwam de rest van de groep plots vanuit de coulissen, waarop ze netjes op een rij vooraan het podium het  publiek aanspoorden om mee te zingen: ‘We gaan een spelletje doen, het publiek beneden zingt mee met de groep, het publiek boven zingt mee met mij..’. Dat spelletje werkte wel, al  riep de drummer (uitgeleend bij Gorki) naar het publiek dat het alllemaal wat luider mocht, waarop Lady Linn inspeelde met ,Laat u maar eens goed gaan’. Het waren twee oproepen waar we niets konden tegen inbrengen en dachten: ,Klopt, maar dat geldt ook voor jullie, het mag daar ook wat luider en laat u ook maar goed gaan.’ En zie, we waren blijkbaar net iets te vroeg met onze kritiek, want wat volgde waren fijne versies van Here We Go Again, Cool Down. 
 
Lady Linn verdween heel even achter de scene, om snel terug te keren, al dachten we even dat er een glitterdiscobal het podium kwam opgewandeld. Ze bracht onder meer nog Anything For You en First Snow. Verliefde koppeltjes kropen dichter bij elkaar en leunden achterover in de rode pluche zetels van het NTGent.
 
Lady Linn swingde naar het einde haar set toe met een fel gesmaakte versie van Cry Baby en Love Affair, en kreeg een alsmaar feller aanzwellend applaus. Het leek een soort concert te worden waar je echt plezier begon in te krijgen toen het gedaan leek.
 
Maar Lady Linn had behalve haar glitterjurk nog een andere verrassing: ze begon haar bisronde met Walk On By. Toen die bisronde er op zat gaf Lady Linn het publiek ogenschijnlijk heel achteloos nog een afscheidsboodschap: ,We hebben nog een verrassing in de foyer’. En zie, tegen dat het publiek de zaal verlaten had, stond haar band in de foyer al te swingen:  een viertal nummers, waarvan een aantal hits uit de jaren dertig en veertig
 
En meteen bracht Lady Linn ons in de sfeer waarin we misschien wel de hele avond hadden willen zijn:  ja, een intiem concert, zonder de zware versterkers en geluidstorens, maar dan rechtstaand, met de mogelijkheid om heupbewegingen te maken, licht te swingen, biertje in de hand: het Geuzenhuis, de Hotsy Totsy, het had perfect gekund. Maar al met al, na een ietwat trage start, een heel fijne avond alweer.
 

Bekijk hieronder een sfeerimpressie van het concert in video, met ondermeer een leuke versie van I don't wanna dance, vastgelegd door m10vdk.