Naar de naam van haar groep moest Lasoen niet lang zoeken: ze bracht een aantal lievelingsmuzikanten bijeen, en toevallig heten die allemaal Ben. Dan ben je er snel natuurlijk. Ben Van Camp op gitaar en backing vocals, Ben Bruning op de contrabas, en Ben Luk Vermeir op piano en backing vocals, en af en toe moest één van die Bennen ook wel achter de drums. Want Lasoen zingt de ene keer van achter haar drums, de andere keer staat ze als een echte frontvrouw vooraan op het podium. Lasoen amuseerde zich duidelijk, sprak het publiek aan alsof het een onderonsje van vriendinnen was en trok zich nonchalant uit de slag toen ze tot twee keer toe bij het wisselen van plaats de kabel uit haar microfoon trok.

 

Lasoen en haar drie Bens _ de drie droegen ook hetzelfde gestreeptje pulletje _  en brachten vooral Franstalige covers. France Gall (Laisse tomber les filles), Francoise Hardy (Comment te dire adieu?), Serge Gainsbourg, Marie Laforet (Mon amour, mon ami), Pink Martini (Sympathique) en nog andere.

Ook Engelstalig werk zoals The Beat Goes (Sonny & Cher), en  Nothin' in this world can stop me from worryin' , 'een vergeten pareltje van The Kinks.

Halfweg het concert haalde Lasoen er een gast bij, versprak zich wellicht opzettelijk en ze riep een Ben uit de zaal, al bedoelde ze natuurlijk Daan Stuyven. 'We hebben dit nog nooit samen gedaan' klonk het ietwat terecht verontschuldigend en de twee begonnen aan Crying in the rain. Daarna mocht Daan gaan drummen in Le jeu du telephone maar na afloop sprak de lerares in Lasoen: ,ik zal het maar zelf gaan overnemen!'.

Kort daarna haalde Lasoen er nog een gaste bij: Elke Bruyneel, de zangeres van Delavega.

Voor wie het nodig mocht vinden hier ook nog een beoordeling bij te krijgen: Best heel gezellig en charmant en een ideale manier om de bakken regen van een heel weekeind op één uur tijd te doen vergeten. Maar de volgende keer dat nummer met Daan misschien toch wat meer inoefenen. En dat eigen project niet in de diepvriezer steken.