Twaalf jaar nadat Sarah Ferri (33) met haar garagerockgroepje 'Misses Bombie' de Zottegemse 'Windorocktrophy 1999' won, heeft ze haar langverwachte en in over heel het land geanticipeerde solo-album Ferritales uitgebracht. De dochter van een Belgische moeder en een Italiaanse vader werkte zich zonder al te veel muziekwedstrijden - al won ze Jonge Wolven 2008 en werd ze tweede in Dranouterrally 2010 - en kapsones naar een contract bij platengigant Universal en een breed publiek. Puur op talent en niet aflatend doorzettingsvermogen. Zo speelde ze al in het voorprogramma van Simply Red, Jools Holland, Caro Emerald en Fischerspooner. En nu is met Ferritales het sprookje van Sarah Ferri helemaal begonnen.

Sarah Ferri kon Koen Gisen strikken als producer, de man die ook al de twee platen van zijn poulain The Bony King of Nowhere, alle platen van zijn partner An Pierlé en ook de uitstekende laatste van Lieven Tavernier, 'Witzand', van een verguld laagje voorzag. Gisen en de drie muzikanten rond Sarah Ferri leggen geen enkele noot in de weg van haar fabuleuze stem.

Ferritales ademt nostalgie. Het zijn goeie tijden voor straffe zangeressen die kunnen en durven zingen en die teruggrijpen naar de geluiden uit het verleden. De stem van Sarah Ferri huppelt, buitelt en toont de luisteraar alle hoeken van de kamer over de swingjazz uit de jaren '50, achtergrondzangeressen Sofia Ferri - jawel, de 15-jarige zus van - en Tine Roelens klinken als een popkoortje uit de sixties, en samen met gitarist Jan Oelbrandt, contrabassist Steven Van Holsbeeck en drummer Jonathan Callens neemt Sarah Ferri graag zijsprongetjes naar tijdloze soul, country en bossa nova.

 

 

Het was dan ook uitkijken naar de officiële cd-voorstelling in de Vooruit in Ferri's thuisbasis Gent. Ze zette de toon door quasi solo op akoestische gitaar te openen met This is a Moment, een lied waarmee Sarah Ferri al meteen haar overrompelende vocale capaciteiten kon tentoonspreiden.

Daarna kwam het vederlichte, bijzonder swingende trio dat ook op Ferritales bij elkaar gebundeld is in het midden van de plaat: Dancing at the Supermarket, Boombooling - in de familie Ferri het koosnaampje voor zus Sofia, wiens ronde gezichtje vroeger op een boule de berlin leek, maar dan in het Italiaans - en Springair. Het aantal parapapara's en paradupudu's in deze drie zeer dansbare deunen was haast niet te tellen, waarvoor hulde, maar naar het einde van het trio toe begonnen we toch wat naar het plafond van de Balzaal te staren. Ook al omdat wij de oude, meer krachtige versie van Springair veel spannender vinden dan de kabbelende versie die op de plaat is beland en die Sarah tegenwoordig live brengt.

Maar dan schudde de groep de zonnige lichtvoetigheid van zich af, om met een handvol dreigende en intrigerende songs verder te gaan. The Man Who Was Bored schurkt dicht aan bij Vaya Con Dios, tijdens het bezwerende A Jacket For The Cold kwam een derde Ferri-telg, Jethro Ferri, op het podium om mee de achtergrondzang te verzorgen. En The Hungry Villain klonk nog stouter en geiler dan op plaat.

Dat Sarah Ferri over een indrukwekkende stem beschikt weten we al langer, maar ze liet ons toch opnieuw alle hoeken van de Balzaal zien tijdens No one can see en onze adem stokte even bij het horen van de vocale uithalen tijdens bisnummer Sick Daughter, dat de zangeres solo op akoestische gitaar bracht. Een leuk extraatje was Music To Watch Girls Go By, een lied uit 1967 dat muzikaal wel op het lijf geschreven lijkt van Ferri & groep.

 

 

De singles On My Own - door het publiek gretig meegedanst - en Were You There maakten de set compleet. In Were You There haalt Ferri alles uit de kast, in de mate dat het ons in de verte doet denken aan cheesy ballads waarmee ze ons om de oren slaan op commerciële radio's en in talentenshows op de buis, maar het lied van Ferri staat daar ver boven. Ze schreef het zelf en ze begeleidt zichzelf sober op piano, het nummer is kort genoeg om interessant te blijven en vooral: ze dweept niet met haar stem. Ze is gezegend met deze uiterst veelzijdige, krachtige stem en ze gebruikt ze. Ze slaagt erin om goed te doseren, iets wat je van hopen anderen niet kunt zeggen.

Natuurlijk valt er wat te zeggen over haar songschrijverij, maar je kunt niets anders verwachten van een artieste die pas haar eerste plaat uit heeft. Sarah Ferri heeft met deze cd-voorstelling in de Vooruit - en 2 dagen voorheen in een uitverkochte AB - het bewijs geleverd van haar grote talent. Jarenlang was ze een goedbewaard muzikaal Gents geheim, maar met Ferritales steekt ze definitief haar neus aan het venster bij muziekliefhebbers in het hele land. Wij zullen haar sterke debuutplaat koesteren tijdens de zomermaanden en we hopen dat de platenmaatschappij Sarah Ferri Sarah Ferri zal laten zijn en dat ze niet gekneed wordt tot een product bestemd voor de commerciële muzikale believen van de wegwerpmaatschappij. Maar we hebben er alle vertrouwen in. Het zuiderse temperament van Sarah Ferri laat zich niet in een hoekje dringen.