Logisch? Ja, absoluut. Vriend en vijand moesten zelfs in volle campagne toegeven dat Leuven goed bestuurd is door rooms-rood. Een voortzetting van dat beleid kan onmogelijk een slechte zaak zijn voor de Leuvenaar. 

Maar is dat nieuwe huwelijk helemaal verstandig? Nee, niet echt. Want hoe je het ook draait of keert, de coalitie die Leuven de volgende zes jaar bestuurt is er een die teert op de sterke score van zes jaar geleden. Daardoor valt minder op dat SP.A en CD&V een stevig pak voor de broek hebben gekregen. Tobback blijft met 10.000 voorkeursstemmen een onovertroffen stemmenkanon, maar hij doet het heel wat minder goed dan zes jaar geleden. Hetzelfde geldt voor Carl Devlies die zijn comfortabele positie als de op een na populairste politicus van Leuven ziet wegglippen. Toch is de meerderheid die de hernieuwde coalitiepartners in Leuven hebben ruim genoeg om ook de volgende zes jaar op hetzelfde elan verder te gaan.

Piepkleine stadstuin
Geen vuiltje aan de Leuvense lucht dan? Nee. Het succes van Groen, de duidelijk uitgestoken hand van lijsttrekker Fatiha Dahmani naar Tobback en de teneur van de campagne laten een wrange nasmaak. Tobback en Devlies laten, door Groen links te laten liggen, een kans liggen om een groot deel van de Leuvense kiezers aan zich te binden of – in het slechtste geval – te sussen. Niet alleen is Groen met 7 zetels een fractie om serieus rekening mee te houden, ook staat de partij voor een steeds groter wordende onderstroom in de Leuvense samenleving. Een onderstroom die voor een groot gedeelte bestaat uit jonge mensen die er bewust voor kiezen in het peperdure Leuven te wonen en hun leven daar ook op voorzien, inclusief 'groene' keuzes zoals met de fiets naar het centrum gaan winkelen, de trein naar hun werk nemen en het stadspark voor de piepkleine stadstuin verkiezen.

Progressief front
Toegegeven, die 'onderstroom' heeft ongetwijfeld niet alleen voor Groen gekozen, maar het feit dat in andere centrumsteden zoals Hasselt en Genk SP.A en Groen net niet met elkaar verstrengeld zijn, toont dat de twee partijen ook in Leuven wellicht dichter bij elkaar staan dan ze misschien zelf willen toegeven. Ook de nieuwe zetelverdeling – min drie voor SP.A, plus drie voor Groen – spreekt in dat verband boekdelen. Wat meer is, door Groen op een of andere manier aan zich te binden, kan Louis Tobback tijdens zijn wellicht laatste legislatuur als burgervader zijn partij voorbereiden op een 'progressief front' voor de verkiezingen van 2018. Want een SP.A zonder Tobback is tot nader order een onthoofde SP.A.