Vooruit, de uitdaging kan weer beginnen. Wat, gezien de exuberante middelen die in de veroveringstocht van onze harten telkens weer worden ingezet, alweer geen eenvoudige opgave wordt. Loert de verleiding dezer dagen immers niet om elke hoek? In de modenummers die door de vrouwenmagazines (en ja, ook wij doen er vrolijk aan mee) met volle kracht op ons worden afgevuurd, vol met hún interpretaties van de nieuwste catwalktrends, hun do's en don'ts, hun toppers en floppers, hun must haves (de dwingendheid van dat woord!) en onmisbare accessoires. En ook merken en winkels sparen kosten noch moeite om het hart van de klant opnieuw in te palmen. Met fraai ingerichte etalages die, nog volop in augustus, de zomer al moeten doen vergeten (oké, zó moeilijk wordt dat dit jaar niet), met nieuwsbrieven vol prikkelende previews of met fraai vormgegeven uitnodigingskaarten (mét kortingsbon, de snoodaards) om 'als eerste' in de winkel de collectie te komen ontdekken. In een (zeldzame) vlaag van nuchterheid kan ik me soms vragen stellen. Wie heeft dit systeem in godsnaam ooit bedacht? En hoe komt het dat we zo gemakkelijk meegaan in die zesmaandelijkse zucht naar nieuw en we ons elk seizoen weer zo vlot nieuwe behoeftes laten aanmeten? Maar zo'n vlaag van realiteitszin duurt nooit lang. De waarheid is dat ik er maar al te graag in meega. Dat ik popel om me met de dikke modenummers in de sofa te nestelen, om uit te vissen wat mijn favoriete merken deze winter (speciaal voor mij, zo lijkt het wel) weer in petto hebben; of om vast te stellen dat sommige must haves hun kwalificatie simpelweg waard zijn (ze bestáán dus, rechte wollen jurkjes waarin je poep niét spant!).


Tot ik uit die roes wakker word. De verleidelijke ontdekkingstocht gestuit door de bikkelharde, maar niet te negeren economische realiteit: haaks op de budgetten die de modewereld inzet in zijn charmeoffensief, staan deze die de gemiddelde werkmens aan dat alles te besteden heeft. En de pijnlijke maar daarom niet minder ware vaststelling dat must have en can have niet noodzakelijk samenvallen. Waarom is alles toch zo duur? Hoe vaak verzuchten we dat onder collega's? Maar ach, de kunst zal wel zijn om je kop niet al te zot te laten maken, zeker? Het prijskaartje van het wollen jurkje bleek geschift. Dus must have of niet, de zoektocht gaat verder. Er moeten er nog zijn die mij deze winter gelukkig kunnen maken. En waarin mijn poep niet spant.