'Feestje?' Je zag ze kijken voor ze vertrokken. 'We hebben ons gat nog niet gekeerd of ze zijn al (wilde?) plannen aan 't beramen.' En er is iets van. Als de mannen samen op stap gaan -- zo af en toe dient er nu eenmaal een Alpencol bedwongen -- zijn wij nogal rap van mening dat we ook een pleziertje verdienen. Het is voor ons tenslotte ook weekend en laten ze ons weer niet alleen die hele 1 septemberrush tot een goed einde brengen (boeken kaften is nooit mijn specialiteit geweest en kent er iemand een winkel waar ze de eerste zaterdag van september wél nog turnpantoffels hebben?)? Nu ja, alle excuses zijn goed voor nog eens zo'n onvervalste ladies' night, zeker?

Boze tongen zouden zoiets pathetisch kunnen noemen. Mannen weg, kinderen uitbesteed (toch?), een flinke voorraad cava inslaan en nog eens giechelend en tetterend 'de meisjes' uithangen. En -- zou het kunnen? -- emoties ventileren (over alleen te overbruggen eerste schooldagen bijvoorbeeld?) Maar ach, wat zou het? Als er zuinig mee wordt omgesprongen, doet zo'n vrouwenavond op tijd en stond gewoon flink deugd. Kinderen uitbesteed (euh, ja dus, maar er is nu eenmaal geen grotere rem op de ambiance dan de babysitdeadline; als oma's niet thuis geven dient in dat opzicht overigens ernstig de inslapende babysit overwogen); cava inslaan (euh, ja dus, maar het meest cliché vrouwendrankje blijft nu eenmaal onweerstaanbaar) en meisjes uithangen, tja, kunnen wij eraan doen dat diep in de thirties en ondanks een indrukwekkende schare nakomelingen dat meisjesgevoel gewoon blijft?


Met dat ventileren viel het overigens best mee. Naarmate de cavavoorraad slonk en onbekenden steeds minder onbekenden werden, waren het eerder de ontboezemingen die op hilarische herkenbaarheid stuitten. Genoteerd: 'Ik vind het eigenlijk zalig om alleen te slapen.' 'Mijn vader heeft ooit mijn vibrator gevonden onder mijn bed' en 'Als mijn poetsvrouw met vakantie is, wordt mijn huis twee maanden niet gekuist.'
De volgende ochtend valt de cavakoppijn niet te negeren (hoe zou het eigenlijk komen dat mijn glas nooit leeg was?) en een inslapende babysit kan dan toch niet verhinderen dat om zeven uur een zacht 'mamaaaaaa, mag ik opstaan?' in mijn oor weerklinkt. Meisjes zijn weer mama's. Maar met sterke koffie, een flinke boterham én nazinderende feestroes komen ze de dag wel door. En ze hoeven gelukkig dan toch nog dat huis niet te kuisen.