Ik ben een vrouw van 29 jaar en ben al tien jaar gelukkig samen met mijn vriend, maar sinds ons derde kindje (nu één jaar, de andere zijn zes en twee) hebben wij bijna geen seks meer. Ons seksleven was nooit slecht, wel eentonig. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Hij verlangt wel naar mij, maar neemt geen initiatief, dat heeft hij nooit gedaan. We hebben het druk met ons jonge gezin en met de voorbereidingen van ons huwelijk. Ikzelf denk altijd te veel na en ontspan niet. Wat ik ook doe, het lukt mij niet om opgewonden te raken. Ik heb hem al getoond wat mij opwindt, maar hij blijft het op zijn manier doen. In tijd maken en het op de agenda zetten geloof ik niet, intimiteit moet vanzelf komen en niet opgelegd worden. Ik geniet van samen in slaap vallen, maar ik begrijp dat mijn vriend nog noden heeft en ik wel hem daarbij helpen, het lukt mij alleen niet om er zelf van te genieten. Hoe geraak ik uit deze frustrerende situatie?

Het overkomt heel wat koppels: na een verliefde fase, waarin seks min of meer vanzelf gaat, komen ze in een sleur terecht. Ze slagen er niet in om hun seksleven opwindend te houden en hebben seks uit gewoonte, terwijl ze in feite niet voldoende opgewonden zijn om er echt van te kunnen genieten. Het lukt allemaal nog wel, maar het wordt hoe langer hoe eentoniger, en minder bevredigend, tot (minstens) één van de twee het echt niet meer kan opbrengen om er nog aan te beginnen. Dat jullie seksleven een langzame dood is gestorven is pijnlijk. Maar het goede nieuws is dat je het nieuw leven kan inblazen, als beide partners bereid zijn om wat moeite te doen, en hun gezond verstand te gebruiken. Hoe pak je dat aan?


Laat me beginnen met het slechte nieuws. Wat je nu doet, zal nooit ofte nimmer helpen. Daarmee bedoel ik: jezelf opleggen dat je moet ontspannen/genieten, ook al weet je perfect dat de manier waarop jullie vrijen voor jou niet opwindend is. Ontspanning, opwinding, genot, komen niet op commando, enkel omdat het moet. Je kunt de situatie maar beter aanvaarden voor wat ze is. De seks die jullie momenteel hebben is voor jou gewoon vervelend. Dus is het perfect logisch dat je er geen zin in hebt, en dat je er niet van geniet als je er mee bezig bent. Jezelf mentale verwijten maken zal daar niks aan veranderen en zal de frustratie alleen maar versterken. Wat kan je dan wel doen?


Ten eerste moet je te weten komen wat er omgaat in het hoofd van je partner. Hoe ervaart hij eigenlijk deze situatie? Is hij tevreden met de manier waarop jullie vrijen? Ik kan natuurlijk zijn gedachten niet lezen, maar het zou me niet verbazen mocht hij zich even machteloos voelen als jij. Wat hij doet is op zijn minst ambigu: hij verlangt naar je, maar neemt nooit initiatief. Hij weet wat je wilt, maar doet er niks mee. Zou het kunnen dat hij jullie seksleven ook maar niks vond, maar dat niet durft te zeggen om het allemaal niet nog erger te maken? Ga een eerlijk gesprek aan, zonder verwijten, en geef hem de ruimte om zijn versie van het verhaal te vertellen. Want alleen krijg je dit nooit opgelost.


Ten tweede, als jullie opnieuw met elkaar kunnen praten, maak dan een lijst met wat jullie allemaal zouden kunnen doen om er voor te zorgen dat vrijen opnieuw leuk wordt. En vooral: doe dat dan ook. Dat vraagt organisatie. Ik weet het: je gelooft niet in tijd maken en het op de agenda zetten. Maar vraag jezelf eens af: geloof je in het alternatief? Namelijk: wachten tot er een mirakel gebeurt? Ik lees dat je een baby en twee kleine kinderen hebt en dat je bezig bent met een huwelijk te organiseren. Het is logisch dat je op het einde van dag doodmoe in je bed ligt en gewoon wilt slapen. Het is daarentegen niet logisch dat je dan plotseling, als bij wonder, alle twee tegelijk een dosis ontspanning, energie en zin in seks in de schoot geworpen zou krijgen. Je kunt jezelf inderdaad niet opleggen om iets te voelen. Maar je kunt er wel ruimte voor maken. Doe je dat niet, dan blijft alles zoals het is.

Alexander Witpas is seksuoloog en criminoloog. Hij heeft een praktijk in Antwerpen en werkt bij de Vlaamse Gemeenschap rond preventieve gezondheidszorg.