Op een dag vind je de job van je leven. En dan ben je weg natuurlijk. Naar Turkije bijvoorbeeld, zoals Marc Verheyden (46) –Marco di Lungo voor de vrienden. De boomlange gids –krek hetzelfde accent als Tom Boonen, op het haar na dezelfde benen als de wielerheld– troont mountainbikers mee naar de mooiste plekjes rond Kemer bij Antalya. Marc was eerst vrachtwagenchauffeur, daarna postbode, maar droomde van een mountainbikecentrum en richtte er hier een op, met de hulp van Thomas Cook Sport, bekend om zijn fietsstages met ex-kampioen Serge Baguet in Spanje en Gran Canaria. En nu rijdt Marc dus de helft van het jaar met zijn gasten rond in Kemer, en de andere helft met de post in Retie.

We begrijpen waarom hij verliefd geworden is op dit land. Al in het vliegtuig kunnen we een spontaan 'wow' nauwelijks onderdrukken. Ook de medepassagiers zijn in de wolken bij het zicht op de Turkse Rivièra. Alleen: zij verlekkeren zich op de kilometerslange stranden, wij op de besneeuwde toppen daar vlak achter. Het vogelperspectief heeft ons niet bedrogen: je kunt hier bijna letterlijk met je ene voet in de zee en de andere in de bergen staan. Al staan de meeste gasten van hotel Limra liever met een been in het zwembad en het andere bij de cocktailbar. Maar zo is Marc Verheyden niet. Of toch niet van tien tot vier, wanneer hij zijn gasten begeleidt op de fiets.

Terwijl de kust nog driftig volgebouwd werd met luxueuze all-inhotels die de reputatie van de zonzekere strandbestemming alle eer aandoen, had de fietsfanaat oog voor ander lekkers in de omgeving: kilometers paden, over asfalt en door de modder, in de bergen en over de hoogvlakte, langs de kust en in de canyons. Marc is graag onderweg –hij was eerst vrachtwagenchauffeur, daarna postbode. Hij droomde van een mountainbikecentrum en richtte er hier een op, met de hulp van Thomas Cook Sport, bekend om zijn fietsstages met ex-kampioen Serge Baguet in Spanje en Gran Canaria. En nu rijdt Marc dus de helft van het jaar met zijn gasten rond in Kemer, en de andere helft met de post in Retie.

Thomas Koek
'Vandaag wordt een verkenningsritje: de huurfietsen wat gewend raken, de streek ontdekken. Kort na de middag zijn we terug.' Het is maandagmorgen tien uur, Marc spreekt zijn troepen toe. 'Ik stel voor dat de recreatieve en de sportieve groep samen blijven. Vanaf morgen splitsen we op.: Erhan ontfermt zich dan over de recreanten. Het klopt dat alleen Ilse in die groep zit?'
Dat klopt. Tot genoegen van Erhan en tot ongerustheid van Xavier Tant (46), de man van Ilse Verbeke (45). They call me the Casanova of Turkey!, grijnst de atletische, zongebruinde Turk – zijn familienaam en leeftijd zijn gehuld in mysterie. We weten niet wiens beslissing het is, maar 's anderendaags zal Ilse een rustdag houden en de fiets aan de haak laten.

Maar vandaag heeft Iedereen heeft nog goede moed, vastbesloten er stevig in te vliegen. Iets te stevig, in het geval van sommigen. Na de eerste kilometers asfalt staan we met zijn negenen –zeven toeristen en twee gidsen– te popelen om de eerste berg op te rijden. 'Dit is de ingang van het nationaal park Olympos. Hier brengen we de komende dagen op de mountainbike door. Laat je niet afschrikken: het zwaarste van de dag is achter de rug als je deze helling overleeft!'
Niemand kan vermoeden dat het portret dat nu genomen wordt, het laatste is van de groep in ongeschonden staat. Geen idee of het de naam van het park is die tot godendaden aanzet of de profetische woorden van Verheyden, maar al in de eerste beklimming vallen slachtoffers. Dat uw dienaar geacht wordt foto's bij zijn reportage te leveren, is zijn redding. Als enige neemt hij rustig de tijd om naar boven te peddelen, af en toe afstappend om een kamerbreed panorama te schieten.

Op de top zien we drie man met een bedenkelijk gezicht over een wiel gebogen. Het eerste slachtoffer blijkt de Trek van Maarten Vanraemdonck (28): niet zomaar een lekke binnenband, maar een lelijke scheur in de buitenband. Daar heeft zelfs de Casanova van Turkije niet van terug. Gelukkig hebben we Wauter Dobbelaere (35) mee, die beroepshalve sleutelt aan alles wat los of vast zit. 'Ik peuzel snel mijn koek op, dan schuiven we het zilverpapiertje als bescherming tussen binnen- en buitenband.' Eat this, MacGyver. Maartens band zal het de rest van de dag met gemak uithouden. Les 1: ga nooit op stap met Thomas Cook zonder koek.

Jong geweld
Intussen heeft ook Ilse, de moedigste der recreanten en de enige vrouw die het aandurft zich te meten met de mannen, de top bereikt. Badend in het zweet gooit ze haar fiets aan de kant en zichzelf in de schaduw. 'Ik kan niet tegen de warmte. Mocht het nu tien graden frisser zijn.' Geef haar eens ongelijk. Het kwik moet hier met gemak dertig graden halen. Les 2: opwarmen hoeft niet in Turkije. Maar dan moet het slechtste nieuws nog komen. 'Waar is Mathias?' In de verte komt gids Marc de berg opgetrapt, zonder Mathias Maes (25). De jongste van de hoop was als eerste vertrokken, maar heeft in de vliegende vaart een losliggend stuk rots geraakt. 'Hij kon zijn dij niet meer bewegen van de pijn. Dus is hij naar huis vertrokken, mankend naast zijn fiets', meldt Marc. Later zal blijken dat Mathias een spierscheur heeft. Les 3: je spieren een beetje opwarmen is misschien toch geen slecht idee. Toen waren ze nog met acht. Zwaar gehavend en met een drankvoorraad die er al voor de helft doorheen gejaagd is, klimmen we weer op de mountainbike. We moeten zowat een halfuur onderweg zijn.

Schildpad
Marc heeft niet gelogen: het volgende stuk fietsen we een pak rustiger weg, al kan dat ook een natuurlijke reactie op de woelige start zijn. We genieten volop van de omgeving. Bergopwaarts hebben we zicht op de goddelijke Olympos (Tahtali in het Turks), een besneeuwde top van 2.365 meter hoog die vlakbij lijkt. Bergafwaarts ligt de Middellandse Zee aan onze voeten.

We bollen door sinaasappel-, citroen- en olijfboomgaarden, doen stof opwaaien in anders zo rustige dorpjes. We worden geprikkeld door exotische geuren en houden halt bij een open plek vol bijenkasten in het bos. Merhaba! Hello! Een imker laat trots een druipende raat vol bijen zien. Nu begrijpen we waarom de Turken hun desserts zo graag laten zwemmen in de zoete honing. Bij een houten huisje aan een waterval drinken we thee die gekookt is op een houtvuur.
Onze frank, excuseer, lira had al kunnen vallen bij die theepauze om 13 uur, maar we beseffen het pas als een schildpad ons –met enig gevoel voor dichterlijke overdrijving– bijna inhaalt in de klim: we moesten allang terug bij het hotel zijn. Uiteindelijk arriveren we rond halfvier, met 45 kilometer op de teller. Later krijgen we door dat Marcs timing nogal flexibel is. Gelukkig maar.
Nu scheppen wij graag eens op met onze avontuurlijke reizen ver weg van het massatoerisme. Al die luxe in viersterrenhotels waar je 24 uur per dag kunt eten, drinken, wellnessen en jacuzziën, waar is het goed voor? Op deze trip zijn we het te weten gekomen: om je afgefietste calorieën aan te vullen, om de pijn uit je spieren te laten masseren, om het zweet tot het laatste restje uit je vervuilde poriën te krijgen. Die dag valt ons leven ongemerkt uiteen in een tijd voor en een tijd na Turkije. Er sluipen spontane handelingen in ons leven die stiekem uitgroeien tot een dagelijkse gewoonte. Dat gaat zo. Rond vier uur je neus achterna lopen door de gangen van het gigantische hotel op zoek naar een bescheiden caloriebom – bij voorkeur een chocoladetaartje, een brownie en een lichte mousse van chocola. Met in de thee een canderelleke, 'voor de gezondheid'.

Daarna nemen we afscheid van het mountainbikegezelschap om rond zeven uur af te spreken voor het diner. Daar moeten we ons keer op keer verontschuldigen omdat we niet op tijd uit de jacuzzi/hamam/massage zijn geraakt, kwestie van wat variatie in ons drukke schema te brengen. En we ronden onze vermoeiende dag af met een niet te overzien buffet en een toetje –bij voorkeur iets met chocolade. Kent u trouwens het gevoel moe maar voldaan in slaap te vallen? Neem daar het kwadraat van en u komt in de buurt van hoe wij de nacht ingaan.

Trance
Maar we zijn dus gekomen om te fietsen. De volgende dag staat de koninginnenrit op het programma. Er vallen weinig excuses te bedenken om eraan te ontsnappen, en waarom zouden we ook. Staalblauwe hemel, vlot over de twintig graden, zacht briesje. Het doel: het Gül Mountain Hotel, een kleine 1.250 meter boven zeeniveau. Het is sterven, maar er zijn slechtere plaatsen om sterven. We rijden langs metersdiepe canyons, zoeken verkoeling in het bos en krijgen natte voeten als we – net echt! – in volle vaart een rivier kruisen. We passeren langs kamelendrijvers, roepen buiten adem merhaba naar schaapherders en krijgen een enthousiast hello terug. Een Turkse pizza in de Gentse Sleepstraat kan smaken, maar een Turkse pizza op het terras van het Gül Mountain Hotel is ronduit hemels. Na 35 kilometer en vijf uur klimmen –over ons gemiddelde zwijgen we hebben we dit wel verdiend. Laat die hardlopers maar opscheppen over hun trance tijdens een runner's high, wij bewijzen proefondervindelijk dat ook een biker's high bestaat. Even zwaar kicken: de afdaling. Ware het niet dat we Wauter even kwijtraakten, we stonden in een goed halfuur terug beneden, onze oren suizen er nog van. De maximumsnelheid gaat vlotjes boven de zestig kilometer per uur, maar gelukkig wijst Sven Maes (29) op tijd op het fenomenale zicht op de baai van Kemer en de imponerende hoogvlakte. Anders had u die foto's moeten missen.

Avondactiviteit, na een dag van 9 uur in het zadel en 67 kilometer op de teller (hadden we al gezegd dat Marcs timing nogal flexibel is)? Calorieën aanvullen aan het buffet, relaxen in een bubbelbadje en daarna … calorieën aanvullen aan het buffet. En dromen van die heerlijke biker's high.

Toeristen en fanaten
's Anderendaags wordt het verschil tussen wielertoerist en wielerfanaat duidelijk. De planning gebiedt welverdiende rust, zo halverwege de reis, maar voor ons is dit de laatste dag. En De gids wil ons toch zo graag laten proeven van zijn sublieme kustritje. Dus krijgen we persoonlijke begeleiding, ware het niet dat Wauter –ja, die weer– mee op de fiets springt. De wielertoerist in ons voelt de bui al hangen: dat wordt de hele tocht geloofwaardige excuses verzinnen waarom we achterop blijven bij de twee wielerfanaten.

'Foto's nemen' blijkt een legitieme uitvlucht: we hobbelen van het ene paradijselijke strandje naar het andere pittoreske havenbaaitje. In zee springen vinden we ook een originele manier om pauzes te rekken. En over de antieke site Phaselis weet Marc gelukkig zo weinig dat hij ons een welgekomen reden geeft om minutenlang bij elk informatiebord te blijven hangen. (Voor de liefhebbers: de strategische havenstad was bewoond van 700 voor tot zeker 1100 na Christus, werd gekoloniseerd door Grieken, Perzen, Egyptenaren en Romeinen en is bezaaid met agora's, badhuizen, een amfitheater en een aquaduct. Voor de fanaten: ook de site van Olympos en het eeuwig brandend vuur van Chimaera liggen op een busritje van Kemer.)
Dat we die archeologische schatkamers hier even tussen pot en pint – of tussen haakjes, zo u wilt – vermelden, Het bewijst ook dat de omgeving van Antalya meer troeven heeft dan wij op basis van de reputatie van de stad vermoedden. Zonnige strandbestemming? Check. Unieke natuur? Check. Gastvrije bevolking? Check. Antieke cultuur? Check. Machtig mountainbikewalhalla? Check. Nooit geweten dat ze dát bedoelen met een all-invakantie.
Deze reportage kwam tot stand i.s.m. Thomas Cook Sport. Thomas Cook Sport organiseert ook wielerstages in Mojácar, Calpe en Gran Canaria (Spanje). Meer info op www.thomascooksport.be of bij de aangesloten reisagenten.