Lafosse -trillende handen, bevende stem- kon zijn emotie achteraf niet verbergen. Hij en Dequenne waren tijdens het maken van de film bekritiseerd en zelfs bedreigd. 'Toen ik met Emilie over het scenario sprak zei ze dat ze bang was, maar het toch wilde proberen, om een groot publiek te laten begrijpen wat een moeder ertoe kan brengen zoiets tragisch te doen.'

Lafosse zei niet teleurgesteld te zijn dat zijn film niet in competitie liep. 'Ik was al blij dat hij hier in Cannes in premiere ging. Mensen uit de hele wereld kwamen me zeggen dat ze dagen na de vertoning nog met scenes in hun hoofd liepen. En nu die prijs voor Emilie, die fysiek risico heeft gelopen door deze rol te spelen... Ik ben heel erg ontroerd.'

'Het was een veeleisende rol', zegt Dequenne, 'maar ik nam ze niet mee naar huis. Ik had vooraf gesproken met een psychiater die me de verschillende soorten depressies heeft uitgelegd, en de fases waar mijn personage doorging. Ik heb ook mijn kleine neuroses, maar ben toch zonnig en onbezorgd van natuur.'

De Belgische woont al een jaar of tien in Parijs met haar partner en hun kinderen. De furore over de zaak-Lhermitte was haar daar niet ontgaan. 'Als moeder was ik er uiteraard door gepakt. Maar voor de rol heb ik me alleen op het scenario gebaseerd.'

Cannes brengt haar geluk, zegt ze lachend: dertien jaar na de prijs voor haar debuut 'Rosetta' wordt ze hier weer gelauwerd. 'En daar ga ik hard van genieten: als je jong bent, ben je teveel meegesleept door alle heisa eromheen om van de bekroning zelf te genieten.'

'Ik hoop dat veel mensen de film ontdekken', zegt Lafosse. 'Om de menselijke ziel uit te leggen, bestaat er geen betere kunstvorm dan film. Ik ben regisseur geworden omdat ik op mijn tiende ondersteboven was van 'Kramer vs Kramer'. 'A perdre la raison' is net als die film ontroerend, maar niet zwaar.'