'Het is maar een getal.' 'Je bent maar zo oud als je je voelt.' Of: 'Het leven begint op 40' (of, vaker nog: de Engelstalige variant). Vanaf bepaalde verjaardagen blijkt er een heel gamma aan geijkte uitdrukkingen te bestaan om, afhankelijk van de gemoedstoestand van de betrokkene, de jarigen van dienst respectievelijk te feliciteren/moed in te spreken. Goedbedoeld natuurlijk, zeer goedbedoeld. Maar niet altijd van dien aard om in hun opzet te slagen. Neem die laatste (op de bewuste dag liefst zeven keer in mail- of sms-vorm tot mij gekomen): het leven begint op veertig. Los van het feit dat met de eerste veertig jaar van mijn leven wel erg drastisch de vloer wordt aangeveegd, is er de vaststelling dat de uitdrukking niet zou bestaan als het echt zo was. Dat ze bedoeld is om te sussen. Er dus een réden moet zijn waarom er gesust moet worden. En ze, als je 't mij vraagt, dus een niet mis te verstane tegenstelling in zich draagt.


Wie zegt dat ik er te veel over nadenk, heeft gelijk. Wie zegt dat ik me aanstel ook. De frequentie waarmee ik de boodschap kreeg, heeft trouwens, ik besef dat, alles te maken met de mate waarin ik heb uitgestraald er nood aan te hebben (dan héb je vrienden die zo attent zijn om je signalen op te vangen...). En ik weet het allemaal wel. Dat ik al blij mag wezen dat ik, gezond en wel, zo oud mag worden. Dat zoveel attente mensen (veertig rozen op de kast!) het beste met me voor hebben. Dat het leven me toelacht, ook aan de andere kant van dat symbolische moment. Maar je moet het maar zien als een ode aan het leven. Als een soort van (tijdelijk) onvermogen om me bij het, door de macht van het getal zo uitvergrote, tempo van het vlieden der jaren neer te leggen. En om die leeftijd (en de -- steeds zichtbaarder -- uiterlijke tekenen ervan) te verenigen met het meisje dat ik diep vanbinnen tenslotte nog ben.
En wees gerust, mijn reserves hebben me niet belet om het nieuwe decennium feestelijk af te trappen. Geheel passend bij mijn nieuwe levensfase heb ik dat niet in een ordinair café, maar in de betere cocktailbar gedaan. Met een barman mét bretellen en diverse shakersdiploma's op zak. En met een gepeperde rekening achteraf (wat is nu ook één cocktail?). Maar vanaf een zekere leeftijd kan een mens daar gelukkig al iets beter tegen. Life starts at... Zou er dan toch iets van aan zijn?