Ik ben een 45-jarige man en ik leerde twee jaar geleden een vrouw kennen van nu 40. Wij zijn ongehuwd, hebben geen kinderen, zetten veel in op carrière. Onze relatie zit goed, al heb ik altijd wel vragen bij het feit of iemand de juiste is. Ik woon voor het eerst samen en dat gaat bijna als vanzelf. Mijn vriendin heeft nog een sterke kinderwens en wil daarin haar kans grijpen, ik twijfel. Ik weet dat zij een goede moeder zal zijn en ik vermoed dat het vaderschap me wel zal liggen. Alleen: lukt het wel om op deze leeftijd nog kinderen op te voeden? En ook: ik zou zo graag zeker zijn van mijn keuze. Het afgelopen jaar kreeg ik een mooie professionele kans, om naar het buitenland te gaan, maar ik heb ze niet genomen. Ik vind mijn privéleven zeker belangrijk, maar hoe krijg ik meer zekerheid? Stel dat ik neen zeg, wat zijn de gevolgen voor onze relatie?

Op rijpere leeftijd fundamentele levenskeuzes maken verloopt helemaal anders dan op jonge leeftijd. Kiezen voor een kind is zo'n levenskeuze, zeker als je nog geen kinderen hebt. Waarom? Met de jaren worden mensen duidelijk behoudsgezinder, gehecht als men is aan wat men kent en verworven heeft. Maar ook: men is minder impulsief, weegt voor- en nadelen af, schuwt meer en meer risicogedrag. Je zou kunnen zeggen dat men met de jaren een beetje angstiger wordt, meer ook de nadelen ziet, niet alleen het potentieel.


Vermoedelijk was zo'n houding je al een beetje eigen, gezien het feit dat je nu voor het eerst samenwoont en kinderen overweegt. Heel vaak zie ik in mijn praktijk dat wie op jonge leeftijd bepaalde beslissingen niet nam, alles inzette op werk en zelfontplooiing, moeite heeft met keuzes die als definitief aanvoelen. Men twijfelt en stelt uit, vanuit de geruststellende gedachte dat uitstel geen afstel hoeft te zijn. Die gedachte is er nu niet meer, ook niet meer bij je vriendin. Uitstel nu zou immers zo goed als zeker afstel betekenen. Kiezen is dus de enige mogelijkheid. Spijtig genoeg is er niemand die je hierin echt kan adviseren. Lijstjes opmaken met pro's en contra's werkt niet: het zal alleen je twijfel doen toenemen.


Angst voor de verantwoordelijkheden die het ouderschap met zich meebrengt, vind ik heel normaal, ja zelfs iets positiefs. Het wijst erop dat je deze stap niet onbezonnen zou nemen. Maar uiteindelijk is het voor iedereen een sprong in het ongewisse. Kinderen toelaten betekent sowieso controleverlies aanvaarden én voldoende vertrouwen hebben in jezelf om daarmee om te gaan. Het betekent net daardoor ook persoonlijke groei, nieuwe domeinen van jezelf ontplooien, jezelf tegenkomen op moeilijke en zware momenten, loslaten. Het is winst én verlies.


Het belangrijkste in dit verhaal vind ik de relatie tussen jullie. Is er voldoende wederzijds vertrouwen en openheid? Is er sprake van een bevredigende intimiteit, van betrokkenheid? Kunnen jullie eerlijk praten? Durven jullie jezelf kwetsbaar op te stellen tegenover elkaar? Zien jullie elkaar graag? Als die basis er is, lijkt het mij dat er voldoende aanwezig is om de sprong te wagen, ongeacht jullie leeftijd. Aanvaard in deze dan dat twijfel deel is van wie jij bent, van dit soort keuzeprocessen in je leven. Het feit trouwens dat je je carrière onlangs ondergeschikt maakte aan je privéleven vind ik sprekend en zegt veel over waar je prioriteiten nu liggen. Bedenk verder dat massa's mensen van deze ouderdom voor jullie de sprong naar ouderschap waagden, met ongetwijfeld gemengde gevoelens. Ouderschap op deze leeftijd vervult het merendeel (en dat is inderdaad niet iedereen) met dankbaarheid, een intens gevoel van geluk. Het merendeel geniet intenser dan jongere ouders van zijn nieuwe rol.


Last but not least: meegaan in de kinderwens van je vriendin zal jullie relatie versterken en verinnigen. Het blijft voor een vrouw de ultieme bevestiging van liefde, onafhankelijk van het feit of die kinderwens uiteindelijk ingevuld zal worden, wat gezien jullie leeftijd geenszins evident is. Er niet in meegaan hoeft niet de doodsteek te zijn van jullie relatie, maar zal ongetwijfeld een crisis en een periode van rouw met zich meebrengen. Daarna zullen jullie als koppel nieuwe doelstellingen moeten vinden.

Seksuologe Rika Ponnet runt het relatiebureau Duet. www.duetrelatiebemiddeling.be