'Wasir, we weten dat Younes niet zelf naar buiten is gelopen. Dat iemand hem naar buiten heeft gedragen. Er moet binnen in het huis dus iets gebeurd zijn met je broer. Ben je zeker dat je niets gezien of gehoord hebt? Dat je papa Younes niet iets heeft aangedaan? Of je mama? Of jij misschien?'

Urenlang werd Wasir Jratlou door de speurders op de rooster gelegd. De eerste keer amper één dag na de verdwijning van zijn kleine broertje. Een tweede keer een jaar daarna. Die eerste keer was het lichaam van Younes nog niet teruggevonden. Maar de speurders keken toen al in de richting van Mohamed Jratlou. Zijn zoon pakten ze op die oktoberdag in 2009 nog met fluwelen handschoenen aan.

Ondervrager: 'Maken je ouders vaak ruzie?'

Wasir: 'Ja, er was vaak bagarre thuis. Dan kreeg mama slaag. Papa duwde haar hoofd naar beneden en sloeg met zijn elleboog hard op haar rug.'

Ondervrager: 'Werden jij en je broertje ook wel eens geslagen?'

Wasir: 'Neen. (kijkt zwijgend voor zich uit vooraleer hij zich herpakt)Of toch: soms slaat papa Younes met zijn vlakke hand. Hij neemt hem bij de kraag en slaat op zijn billen. En ikzelf? Ja, soms. Als papa gemeen is.'

Ondervrager: 'En tijdens de ruzie afgelopen zondag, heeft Younes toen klappen gekregen?'

Wasir: 'Nee. Maar hij smeet zich wel tussen mama en papa. Stop, stop, riep hij. Maar ze ruzieden verder en Younes kreeg het bloed van mama op zijn gezicht. Hij huilde. Want hij was in een stuk glas gestapt, zei hij.'

Grote mensen

Goed een jaar later besloten de speurders om Wasir Jratlou nog eens te ondervragen.

Wasir: 'Toen papa achter mama was gelopen, hebben Younes en ik ons gewassen en zijn we gaan slapen in de zetel beneden. Toen papa me wakker maakte, was Younes weg.'

Ondervrager: 'Je moet de waarheid vertellen, niet wat je moet zeggen van moeder of vader. Heb je gezien dat Younes een klap kreeg? Dat hij in een deken gewikkeld was en niet meer bewoog?'

Wasir: 'Neen, dat heb ik allemaal niet gezien.'

Ondervrager: 'Je hebt een tekening gemaakt van je familie. Iedereen staat rechtop, maar Younes ligt neer. Hij lijkt dood. Is dat wat je gezien hebt?'

Wasir: 'Neen, er was gewoon geen plaats meer om hem rechtop te tekenen. Als ik getekend had wat ik zag, dan zou ik papa getekend hebben die mama bij haar haren nam. Papa zei dat ze Younes een hand op de mond geduwd hebben. Dat ze hem hebben vastgegrepen rond zijn borstkas waardoor hij niet meer kon ademen.'

Ondervrager: 'Wie zijn ze? Was je in huis toen dat gebeurde?'

Wasir: 'Ik weet het niet. (denkt lang na)Neen, ik heb niets gezien.'

Slecht behandeld

Naïma Zraidi, de moeder van de twee jongens, was na het tonen van het videoverhoor niet te spreken over de aanpak van de speurders. 'Ze hebben Wasir slecht behandeld. Hij werd urenlang ondervraagd, zonder dat hij iets te eten of te drinken kreeg. Zo ga je toch niet om met een kind van acht. De ondervragers duwden Wasir met hun vragen trouwens een bepaalde richting uit. Het lijkt wel of de politie alleen maar binnen ons gezin naar de moordenaar van Younes wilde zoeken.'