Mochten de klassieke partijen Neo Demokratia en Pasok, dezelfde partijen die het land aan de rand van de afgrond brachten, onverhoopt toch een meerderheid verwerven, dan gaat er vermoedelijk een zucht van opluchting door Europa. Beide partijen beloven de kiezers dat ze opnieuw met Europa zullen praten over de draconische besparingsmaatregelen, maar ze weten tegelijk ook dat de manoeuvreerruimte klein is. Een compromis zou mogelijk moeten zijn.

Is daarmee alles opgelost? Geenszins. Grieken die voor deze partijen stemmen, doen dat niet omdat ze die plots weer vertrouwen, maar omdat ze bang zijn voor het alternatief. Geen van beide partijen heeft bovendien al bewezen dat ze in staat zijn om echte hervormingen door te voeren. De onmiddellijke ineenstorting van de euro wordt dan wel vermeden, maar dat betekent niet dat de munt gered is.

Het alternatief komt van extreemlinks. Syriza belooft de besparingen terug te draaien, de economie te nationaliseren en alles anders te doen. De kans dat zoiets binnen de eurozone kan, is bijzonder klein. Europa weet simpelweg niet wat het met Syriza aan moet. De modale Griek vindt in de partij wel een beetje geloof in de politiek terug, het is de enige die hem enig perspectief geeft, zij het dan op demagogische wijze.

En dan is er nog een derde mogelijkheid: de totale impasse. Na de vorige verkiezingen, een maand geleden, lagen de kaarten zo ingewikkeld dat er niet eens een regering gevormd kon worden. Onbestuurbaarheid is stilaan synoniem met chaos, zeker nu de staatskas opnieuw bijna leeg is en het risico reëel wordt dat het land failliet gaat. De modale Grieken die nu al hard getroffen zijn, dreigen dan alles te verliezen.

De doemscenario's liggen klaar, Europa zal er alles aan doen om de gevolgen te beperken. De vraag is of dat ook zal lukken. Willen en kunnen liggen in Europa al een hele tijd behoorlijk ver uit elkaar.