Het was de Liberale Mutualiteit die vond dat Anita wel eens een bloemetje en een boekenbon verdiende. ‘Mijn dochter Sabrina werd geboren met een fysieke en mentale beperking’, zegt Anita. ‘Lopen of zitten kan ze niet, dus ligt ze in een speciaal korset in een speciale rolstoel. Sabrina kan niet praten en ook niets leren of een gesprek volgen. Tot 2001 ging ze overdag vaak naar een dagverblijf van het MPI Sint-Franciscus in Strijtem, maar dat werd te moeilijk. Sindsdien blijft ze gewoon thuis in haar vertrouwde omgeving. Het doet haar goed.’

‘We hebben ons hele leven afgestemd op ons ‘Brientje’, die ondertussen 20 jaar werd, afgestemd. Ik heb gekozen om thuis te werken en heb mijn bedrijfje verhuisd naar ons thuis. Dat geeft me de kans om Brientje in de buurt te houden, want ze kan niets zelf. Eén keer per dag komt er wel iemand langs om haar te wassen en te verzorgen.’

‘Er zijn weinig ouders die zover gaan in de zorg voor hun gehandicapte kind, maar we zijn zo blij dat we dit kunnen doen’, zegt Anita. ’Ik zou niets anders willen. Soms is het inderdaad zwaar en ben je het even beu, maar een paar dagen vakantie helpen je er dan wel weer bovenop.’