Ondanks de idiote beslissing van een of andere halvegare in de regiekamer om de aftiteling over het slotvuurwerk te laten lopen, meen ik te mogen zeggen dat de meeste mensen behoorlijk onder de indruk waren van Gary Barlows koninklijke jubileumconcert op de kop van The Mall. Terwijl ik toekeek hoe de oudere heer met het geverfde haar er Live and let die uitperste, Buckingham Palace ontplofte en de menigte hysterisch met vlagjes zwaaide, voelde het hele spektakel aan als een grote opgestoken vinger naar Hank, Pierre, Fritz en Bruce. 'Mensen overal ter wereld, zo pak je dit soort dingen aan.' Op dat ogenblik was ik met enkele vrienden uit het slaperige dorp Chipping Norton op een heuvel bezig een vreugdevuur te ontsteken, vuurwerk af te schieten, wijn te drinken en het nationaal volkslied te zingen. We voelden ons warm. We voelden ons soezerig. We voelden ons trots Brits te zijn.

Maar het was ons niet gegund om lang warm en soezerig te zijn want twee dagen later was het sluipschieten al begonnen. Mensen schreven naar The Guardian om te zeggen dat het hele evenement om zeep was geholpen doordat er geen etnische minderheden in de koninklijke loge te bespeuren vielen. Onzin. De koningin is Duits, de aartsbisschop van Canterbury is van Wales en had prins Philip niet in het ziekenhuis gelegen, er was ook een Griek bij geweest. De koninklijke familie is in feite een schitterend voorbeeld van diversiteit op zijn best, en de koninklijke loge was eigenlijk een regenboognatie. Dat kon de criticasters niet stoppen. Ze voerden aan dat het hele weekend een viering van geprivilegieerde klassen was geweest, dat het buiten SW1 op niet veel bijval had kunnen rekenen, dat het te duur was geweest, dat het weer meer schade had aangericht dan iemand wilde toegeven en dat de BBC-verslaggeving lamentabel was geweest.

Eigenaardig genoeg bleek niemand te zijn ingegaan op wat volgens mij de enige vergissing van het hele weekend was: als de koninklijke familie buitenkwam na een van de eindeloze lunches, werden de meeste leden naar het volgende event gevoerd met een vloot Volkswagenbusjes. Het spijt me, maar hoe kon dit gebeuren? De hofhouding en de adviseurs deden er alles aan om zeker te zijn dat het protocol werd gevolgd en de waardigheid behouden bleef. Mevrouw de Koningin applaudisseerde bijvoorbeeld niet op het einde van dat etnische liedje tijdens het concert. Het decolleté van de hertogin van Cambridge werd onder controle gehouden. De rode lopers lagen precies zoals het hoort en de show ging zelfs door toen de bisschop zijn veelbesproken opwarming van de aarde (de Australische aartsbisschop toonde zich sceptisch over het fenomeen, nvdr.) het gezelschap geselde met ijzige wind en plensbuien. En toch was er iemand die 'Ja. Oké' zegde toen iemand anders voorstelde om de minder belangrijke royals, onder de bewonderende blikken van de hele wereld, te vervoeren in een vloot bestelwagens.

Het is niet oké. Je stopt prins Harry niet in een bestelwagen. Toch niet in een land dat Jaguars en Range Rovers en Aston Martins en Bentleys maakt. Konden ze geen vloot van Rolls-Royces bij elkaar krijgen, de op één na bekendste Engels-Duitse successtory? Aangezien de liveshow van Top Gear in staat was om een vloot driewielers van Morgan te lenen, ben ik er zeker van dat het bedrijfje uit Malvern maar al te blij zou zijn geweest om naar voren te komen met auto's voor het jubileum. En Prins Harry zou het graag gehad hebben. Het is merkwaardig dat mensen nooit stilstaan bij de wagen waarmee ze aankomen op belangrijke gebeurtenissen. Ze denken aan hun kleren, hun haar en de schoenen en hun houding. En dan verschijnen ze voor de camera's in een bestelwagen. Het is overigens niet alleen de koninklijke familie die op dit punt in de fout gaat. Vorige maand kwamen agenten van de politie van Strathclyde in een Hyundaibusje naar Londen om Andy Coulson te arresteren. Ze dachten genoeg bewijzen te hebben om de gewezen hoofdredacteur van News Of The World in verdenking te stellen. En ik dacht bij mezelf: 'Echt waar? Jullie kunnen niet eens een deftige auto kiezen.'

Dan was er Jeremy Hunt, staatssecretaris voor cultuur, die in een Toyota Prius naar de Leveson-hoorzitting kwam. Wat voor soort verknipte logica was hier gebruikt om dat er als een goed idee te laten uitzien? 'Haha, er staan meneer Hunt vandaag een paar moeilijke vragen te wachten, maar als hij in een eco-auto komt, zullen de mensen hem goedgezind zijn.' Ik niet alleszins. Als hij echt had gewild dat zijn aankomst onze aandacht zou afleiden van het onderwerp van de dag, had hij op een witte hengst moeten komen aanzetten. Op filmpremières maken we gelijkaardige vergissingen mee. Onlangs ging ik naar die van Prometheus, de nieuwe kaskraker van Ridley Scott. De sterren waren in groten getale opgedaagd. Er waren meerdere deelnemers aan The Voice, veel gewezen halve finalisten van X-factor en een hoop sterren uit tv-soaps. Allemaal waren ze in een blinkende, zilveren Mercedes S-klasse gekomen. Waarom? Elk van deze mensen staat te trappelen om de paal van het sterrendom te beklimmen en daarom moeten ze zich van de massa onderscheiden. Maar op een première lukt je dat niet met een S-klasse. Je moet anders zijn. Wat me mooi bij het onderwerp van de opdracht van deze morgen brengt: de onlangs gewijzigde Kia Cee'd.

Twaalf jaar geleden begon Kia met de productie van een hatchback die Rio heette en die samen met de driecilinder Hyundai Accent diesel naar alle waarschijnlijkheid de slechtste auto was die de wereld ooit te zien kreeg. Ontworpen door iemand die ofwel blind of gewoon stom was, zag hij er belachelijk uit en werd hij aangedreven door een motor die in een Russische cementmixer thuishoorde. De Rio toonde aan het volk van het naburige Noord-Korea dat hun leider gelijk had. Bij ons werd hij meestal verkocht aan grote idioten voor wie de verleiding van een nieuwe nummerplaat veel belangrijker was dan betrouwbaarheid, comfort, verbruik of snelheid. De mensen noemden hem 'goedkoop en levendig'. Maar dat bestaat niet. Je hebt 'duur en levendig' of 'goedkoop en rommel'. Het was het laatste.

Tegenwoordig zijn de zaken zo drastisch veranderd dat we de Kia in Top Gear gebruiken als onze Reasonably Priced Car. En de auto die je hier ziet, is daar de jongste versie van, de jongste versie van een auto waar meer beroemdheden mee hebben gereden dan met bijna elke andere. Vandaar dat dit de ideale auto is om op een filmpremière te arriveren. Maar hoe is hij als je niet bij een rode loper komt aangereden? Wel, een geluk dat er niet veel plaats meer over is, want om eerlijk te zijn, veel valt er niet te zeggen. Hij kost ongeveer evenveel als die andere 39 middenklasse gezinshatchbacks uit Japan en Europa. Hij moet dan ook even goed zijn. En dat is hij. Onlangs legde ik uit dat de automarkt de jongste maanden opnieuw opleefde doordat elke fabrikant nieuwe ideeën uitprobeerde om de strenge emissienormen te halen. Maar daar doet de Kia niet aan mee. Met uitzondering van het inmiddels onvermijdelijke systeem dat de motor stillegt aan de verkeerslichten en hem opnieuw start als je de koppeling indrukt, is de nieuwe Cee'd ongeveer even vooruitstrevend als het zonnedek op een Sunseeker.

Het is gewoon een knappe verzameling van wat er de voorbije 110 jaar te leren viel. Hij is eenvoudig. Mocht hij een brood zijn, het zou niet gesneden zijn. Het zou niet bestrooid zijn met granen. Er zouden geen maïskolven in elke hap zitten. En daar is niks mis mee. Maar het betekent wel dat ik geen erg relevante dingen te vertellen heb. Hij biedt zoveel ruimte als je zou verwachten. De achterste zetels klappen neer. Er is een radio. Hij stopt en stuurt even goed als elke andere gemiddeld geprijsde hatchback. Er is een 1.4 benzinemotor met 98 pk en een 1.6 met 133 pk. Ongeveer hetzelfde als elke andere 1.6 op de markt. Er worden ook twee dieselmotoren aangeboden –een 1.4 CRDI en een 1.6 CRDi– met verschillende uitrustingsniveaus. De inrichting is goed. De radio zit niet in het dak. De garantie is lang. Hij is veilig, zodat het onwaarschijnlijk is dat je wordt gedood in actie. En meer plaats hebben we niet, laten we dus de aftiteling starten en verdwijnen.

Onder de kap
Motor: 1591 cc, 4 cilinders
Vermogen: 135 pk
Koppel: 164 Nm
Overbrenging: Manueel, 6 versnellingen
Topsnelheid: 190 km/u
Acceleratie: In 10,2 sec van 0 tot 100 km/u
Verbruik: 5,4 l/100 km
CO2-uitstoot: 124 g/km
Prijs: 20.790 euro

Clarksons verdict
Een redelijk geprijsde sterrenauto