'We trekken al een tijdje als Duitse Wehrmacht-soldaten naar evenementen', legt Jorrit uit. 'Ik ben er bijna elke avond mee bezig: kostuums en uitrusting zoeken, forums afspeuren en achtergrondinformatie verzamelen. Ik begon ermee op mijn vijftiende. Op school kreeg ik wel eens kinderachtige reacties van ga nog maar een beetje soldaatje spelen, jij. Maar het is natuurlijk veel meer dan dat: je verdiept je in alle aspecten van een periode.'

Toen Jorrit en Mike elk een vriendin kregen, keken die vreemd op. 'Niet zozeer omdat we voor Duitsers kozen - Wehrmacht-soldaten waren tenslotte ook maar gewone jongens die verplicht waren te vechten - maar vooral van onze hobby zelf', aldus Mike. 'Aanvankelijk zag je mijn vriendin denken: kunnen jullie niet zoals iedereen koersen of voetballen? Maar ondertussen is ze eraan gewend. Dit weekend komt ze me bezoeken. Jorrits vriendin doet trouwens mee.'

Ravioli uit blik

Mike en Jorrit hebben hun tent, gemaakt van poncho's, opgeslagen in het bos. Ze eten ravioli en ananas uit blik. Geen blik van 60 jaar geleden, maar ze hebben er wel een Duits etiket van toen op gekleefd. 'We overnachten hier ook, of het nu regent of sneeuwt.'

Die middag is het echter zwoel en onder Jorrits helm komt een bezweet hoofd vandaan. 'Onze pakken zijn van wol en erg heet in de zomer, maar net iets te koud in de winter. Dat is trouwens een vraag die we steevast krijgen van het publiek: Hebben jullie het niet te warm? Of: Is dat geweer niet te zwaar? Maar ook soms: Zijn jullie zot?'

Dat laatste zijn ze allerminst want over hun re-enacting hebben ze zorgvuldig nagedacht. 'SS-uniformen en opvallende hakenkruisen zijn uit den boze. Wij zijn geen neonazi's en willen ver vandaan blijven van al wat daarnaar ruikt', aldus Jorrit. 'Vijandige reacties hebben we trouwens nog nooit gekregen. Wel soms heel plezante, in de trant van: Zeg, die fiets die jullie van mij hebben gepikt, die wil ik nu eindelijk wel eens terug.'