‘Bossie’ pendelde de afgelopen weken tussen Nederland en België. De ene avond zat hij op de Nederlandse tv commentaar te geven, de andere avond liet hij op Sporza zijn licht schijnen over de wedstrijd. En dat kruipt duidelijk in de kleren. Gisterochtend schoof hij om tien uur aan de interviewtafel. Wallen onder de ogen en een stem met een nog iets grovere korrel op dan normaal. Een uur eerder hadden we hem - op zijn vraag - even gebeld. Een wake-upcall.

Zware dagen Johan?

Zwijg me ervan. De ene dag Brussel, de andere Rotterdam. Afgelopen nacht was het weer drie uur voor ik thuis was in Melle en mijn bed zag. Ik zal blij zijn als het gedaan is. Zondagavond na de finale gooi ik mijn oud gsm-nummer weg. Vanaf dan moet iedereen me met rust laten. Ik duik onder in Frankrijk. 26 dagen op 30 op tv, mijn hoofd is er vierkant van geworden. Ik heb het onderschat, Bossie is op.’

Hoog tijd voor rust.

‘Ja, al betwijfel ik serieus of dat snel zal lukken. Ik trek twee weken naar Frankrijk met mijn vier kleinzonen. De oudste is twaalf, de rest elf of negen of acht, ik weet het niet zo goed. Wij met z’n vijf. Dat is het. Vorig jaar heb ik dat voor het eerst gedaan. Na twee dagen wou ik ze al met hun hoofd tegen elkaar donderen. Op het strand gooiden ze constant met zand naar andere mensen. En zich dan snel verstoppen. Terwijl de ouwe wou rusten in zijn stoel. Om de zoveel tijd stond daar iemand in het Frans te jengelen dat die kinderen zand hadden gegooid. Gek werd ik ervan. Dit jaar hebben ze beloofd om niet met zand te gooien. Ik ben benieuwd. Maar ik ben niet naïef. Het worden twee slopende weken. En dan breng ik ze met een raket terug naar België en ga ik echt rusten in Frankrijk of Spanje. Nu en dan eens een voetbalwedstrijdje kijken. Zalig.’

Voetbal? Ik dacht dat je net zei dat je even wou rusten.

‘Ik heb er genoeg van om op tv te komen. Maar van het spelletje krijg ik nooit genoeg. Het is het mooiste ter wereld.’

Het volledige interview leest u zaterdag in Het Nieuwsblad.